De liefde van nu

‘De werkelijkheid leek even samen te vallen met de fictie van zijn films’

null Beeld Max Kisman
Beeld Max Kisman

Lena beleeft een perfecte dag met een Tunesische acteur. Maar net als in de bioscoop, kan die perfectie niet eindeloos duren.

Corine Koole

Lena (34): ‘Ik werkte als vrijwilliger bij een filmhuis en was die dag gevraagd om een Tunesische acteur en actrice de stad te laten zien. Er was een Arabisch filmfestival en zij waren de hoofdrolspelers van een van de films. De acteur bleek een overweldigende man met zwarte krullen, een prachtige huid en lichtgekleurde, katachtige ogen. We hadden met z’n drieën afgesproken op het Museumplein onder de roze bloesembomen. Het was schitterend weer, eigenlijk was alles mooi. Ik nam ze mee Amsterdam in, eerst onder het Rijksmuseum door, daarna naar de Spiegelgracht en vandaar liepen we verder naar de Jordaan. Hij gaf me zijn camera, vroeg me hen te fotograferen op pittoreske plekken en raakte me daarbij af en toe terloops aan. Zo terloops dat ik me afvroeg of ik het wel goed had gevoeld.

Een hand heel even op mijn arm, een paar vingers die even langs de mijne streken. Iemand had eens gezegd dat je de ontvankelijkheid bij potentiële sekspartners kunt peilen door even hun elleboog aan te raken en ik vroeg me af of hij een plan had. Zijn halftoegeknepen ogen hadden iets gulzigs en begerigs, ik registreerde het allemaal en ging er nieuwsgierig in mee. Zijn collega glimlachte, en om niet de indruk te wekken een al te naïeve en makkelijke prooi te zijn, maakte ik een opmerking: ‘Die man is kampioen flirten’. Zij knikte. Aan het einde van de middag bracht ik hen terug naar hun hotel in de buurt van het Vondelpark, we liepen de straat in met aan weerszijden het soort weelderige huizen dat je alleen daar ziet. Zij ging naar binnen, hij bleef nog even staan. Daar, voor de deur, gaf hij mij de perfecte zoen. Lang duurde het niet, hooguit een seconde of tien. Hij pakte me met twee armen stevig vast, ik voelde me welkom en op mijn gemak en hij vroeg of ik die avond naar de première wilde komen.

Het was een film waarin hij de conservatieve broer speelde van een meisje dat niet langer haar hoofddoek wilde dragen. Meer dan anderhalf uur keek ik naar de mond die ik die middag nog had gezoend. Niemand in de zaal die van ons wist, het was extreem opwindend om dat gezicht meer dan levensgroot voor me te zien en in het donker alle details in me op te kunnen nemen, zonder dat hij terugkeek. Na afloop was er een feest met Tunesische hapjes, ik zag dat hij blij was dat ik was gekomen. Weer even later vroeg hij: weet jij een plek waar we nog even naartoe kunnen gaan? Ik nam hem en zijn gezelschap mee naar een café waar ik graag kwam. Ik sprak geen Frans, hij geen Engels. De communicatie verliep met handen en voeten, smachtende blikken en Google Translate.

Geen onemanshow

Die nacht ben ik meegegaan naar zijn hotel. Hooguit vier uur hebben we daar samen doorgebracht, want hij moest de volgende ochtend weer vroeg naar Parijs. Eigenlijk gebeurde er op die kamer niks wat ik niet eerder met andere mannen had meegemaakt. Wat het spectaculair maakte was de tijd die hij voor me nam. Het werd absoluut geen onemanshow. Hij was een kunstenaar in het met aandacht minnen. Toen hij de volgende ochtend veel te snel vertrok, vond ik dat jammer, maar ik genoot na van een wonderlijke dag waarin alles, alles klopte en de werkelijkheid leek samen te vallen met de fictie van zijn films.

Het perfecte van onze dag samen zat hem er niet zozeer in dat ik me verheugde op alles wat nog zou volgen, zoals wanneer je verliefd wordt, maar in die gestolde tijdsspanne van nog geen 24 uur. We waren lang genoeg samen geweest om ons te kunnen verliezen en kort genoeg om te vergeten dat wij elkaars taal niet spraken. Ik had hem mijn nummer gegeven in de veronderstelling dat ik nooit meer iets zou horen, maar hij begon berichten te sturen en nodigde me uit in Tunesië. Hij wilde dat ik zijn vriendin werd. Ik haalde Google Translate er weer bij en schreef terug: we zien wel. Een jaar later kwam hij opnieuw naar Amsterdam. Met een theatergezelschap speelde hij in de Brakke Grond. Ik zegde alle afspraken af en tegen mijn vriendinnen zei ik: de Tunesiër is in de stad. Ik schoor en scrubde me, en ging naar de voorstelling waarvoor hij me op de gastenlijst had gezet. Opnieuw voelde ik mijn buik samentrekken toen ik hem op het podium zag staan, en na afloop gingen we de stad in.

Dominante trekjes

Hij snauwde tegen me toen ik te lang met iemand uit zijn gezelschap sprak die wel Engels verstond en zijn logeerplek bleek deze keer niet een idyllisch hotel in het mooiste deel van Amsterdam, maar een eenpersoonsbed op een ijskoude boot in het IJ. De volgende avond spraken we opnieuw af. Hij had te veel gedronken en begon me in de rede te vallen, ineens vertoonde hij nare, dominante trekjes die ik die eerste keer niet had gezien. Voor mijn ogen begon hij andere vrouwen te versieren en duwde mij boosaardig in de richting van de man met wie ik naar zijn idee te lang had gekletst. Toen ben ik naar huis gegaan. De hele nacht ging mijn telefoon en in de dagen erna kwam het ene excuus na het andere. Hij snapte niet wat hem had bezield, wilde ik alsjeblieft mee naar een filmfestival in Canada en daarna naar Tunesië? Maar wat mij betreft was de magie verbroken. Die tintelende perfectie van die eerste dag, de verrassing ervan, het gelukzalige, het ideale voorjaarsweer, kon eenvoudigweg niet duren. En dat hoefde natuurlijk ook helemaal niet. Een goede film gaat ook niet eindeloos door.

Als ik er nu, acht jaar later, aan terugdenk, is dat met weemoed. Maar niet om hem. Ik heb alweer jaren een vriend en ben gelukkig, maar soms verlang ik terug naar de tijd dat ik vrijgezel was en ik aan het begin van de avond nooit wist waar, wanneer en met wie die zou eindigen. Zoals die ene avond in mei 2013, die ’s middags al begon.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Lena ­gefingeerd.

OPROEP

Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten moderne relaties, over mensen van alle leeftijden en alle voorkeuren.

Meedoen? Mail een korte ­toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.

Meer over