ColumnIne Boermans

De wereld is beter af zonder mij als auto­bestuurder, en ikzelf ook

null Beeld

Rond mijn 17de was autorijles de eerste enorme sprong naar volwassenheid. En daarna in een afdankertje de wereld (Midden-Drenthe) rond rijden alsof er geen tijd, ouders of benzine bestonden. Niets kon je auto nog afremmen.

Bij mij ontstond er onmiddellijk angst. Wat als ik dit moordwapen niet op tijd stop? Wat als ik een dierbare doodrij, of mijzelf, een baby, een puppy? Of een egeltje, een muisje, een slak.

‘Stop met nadenken!’, zei mijn rijleraar.

Toen ik moest afrijden, alle vijf keer, had ik door de zenuwen geen idee wat er van mij verwacht werd.

‘Keren op de weg? Nooit van gehoord.’

‘Achteruitrijden? Kan dat?’

‘Ruitenwissers, koplampen, schakelen?’

‘U bent ontzettend super gezakt’, zeiden de afrijexaminatoren unaniem.

De wereld is beter af zonder mij als autobestuurder, en ikzelf ook.

Dat ik de rituelen eromheen moet missen vind ik jammer. Niets zo geweldig als achteloos een bosje autosleutels van het dressoir pakken, op weg naar je werk. Of nog een laatste praatje maken op een feestje, terwijl ondertussen je autosleutels nonchalant aan het topje van je wijsvinger bungelen. Als enige nog fris, want je moet nog rijden. Dat laatste is misschien iets minder leuk.

Ook kun je met je autosleutels goed tegen een deur of raam tikken. Dat trekt onmiddellijk de aandacht. Mensen zijn meteen scherp. Vooral als je het lekker hard doet.

Een fietssleutel heeft die impact niet.

‘Waar zijn mijn autosleutels? Ze liggen niet op het dressoir. Niet in het schaaltje. Niet in mijn tas! Ik kom te laat. Waar zijn die klotedingen. O, ze zaten toch in mijn tas. Doei ik ga!’

Ook dat moet ik jammerlijk missen.

Wel sta ik graag op foto’s alsof ik mijn fictieve autosleutels al in mijn hand heb en elk moment kan wegrijden. Ik doe het onbewust. Denk ik.

Een tijdje geleden was ik te gast bij het radioprogramma Kunststof. De studio ligt ver van mijn woonplaats. We huurden een auto. Ik werd gereden.

De sleutel bestond uit een klein zwart doosje met twee knopjes. Mijn teleurstelling was groot.

Van het gesprek kan ik me door mijn zenuwen weinig herinneren. Gelukkig is er een foto. De foto werd na de uitzending gemaakt en ik ben er erg blij mee.

Ik sta ontspannen, mijn arm hangt losjes naar beneden. Ik heb mijn hand nonchalant en mijn vingers perfect gekromd voor mijn bosje fictieve autosleutels.

Klaar om zelf weg te rijden.

Meer over