Eeuwig LevenKarina Bont-Schilder (1970-2021)

De Volendamse marathonloopster die samen met haar tweelingzus alle continenten bedwong, stond in het dorp voor iedereen klaar

Zelfs een nieuwe heup kon Karina niet van het hardlopen afhouden.

Karina Bont-Schilder Beeld eigen foto
Karina Bont-SchilderBeeld eigen foto

Ze was een van de weinige Nederlanders die een marathon liep op alle zeven continenten en dat deed ze samen met haar tweelingzus. De Volendamse Karina Bont-Schilder was zo’n sportfanaat dat ze zelfs haar collega’s aan het hardlopen kreeg. Voor de marathon van Antarctica bereidde ze zich voor door te trainen in de koelcel van een garnalenhandelaar in het dorp.

De liefde voor het lopen kregen ze mee van hun vader, vertelt Miranda Zwarthoed-Schilder, haar zeven minuten oudere tweelingzus. De eeneiige tweeling werd geboren op 27 mei 1970, hun vader was stukadoor, hun moeder huisvrouw. De twee deden alles samen, na hun studie aan de meao kwamen ze zelfs op hetzelfde makelaars- en verzekeringskantoor te werken. Miranda: ‘We deelden alles, behalve onze man.’

Geen houden meer aan

Na de geboorte van Karina’s jongste dochter besloten de twee om de marathon van New York te gaan lopen. Dat was loodzwaar, herinnert Miranda zich: ‘Eenmaal terug zeiden we tegen elkaar: dit nooit meer.’ Maar na New York kwam Londen, en toen was er geen houden meer aan. In de internationale hardloopwereld kwamen Miranda en Karina bekend te staan als ‘de marathontweeling’.

Ze trainden vaak ‘s morgens vroeg, hun mannen hoefden nooit de wekker te zetten, ze werden gewekt door het matineuze app-verkeer van de zussen. Samen liepen ze in vijftien jaar tijd veertig marathons. De zwaarste, zegt Miranda, was die over de Chinese Muur, over duizenden steile trappen, bij 34 graden. De mooiste was die in Antarctica, over sneeuw en ijs, tussen de pinguïns door.

Toen ze in 2018 de marathon van Sydney voltooiden, werden ze lid van de Zeven Continenten Club, een selecte groep atleten die op alle continenten een marathon heeft gelopen. ‘Een eretitel’, verduidelijkt Johan van Dijk, vriend en hardloopmaatje, zelf ook lid. Zelfs een nieuwe heup kon Karina niet van het hardlopen afhouden. Van Dijk: ‘Ik heb haar nooit horen klagen, als het zwaar werd, ging zij juist harder lopen.’

Zin in elke nieuwe dag

Wie haar heeft gekend, roemt haar levenslust. ‘Ze was altijd vrolijk, had zin in elke nieuwe dag, het was gewoon onmogelijk om haar niet leuk te vinden’, zegt Van Dijk. ‘Ze stond voor iedereen klaar, vroeg altijd hoe het met je ging’, zegt haar zus Miranda. Ze gaf schaatsles, hielp op de school van de kinderen, liep iedere maand wel een keer met een collectebus voor het goede doel.

Dit jaar besloot Karina voor één keer om alleen met haar man Jack op vakantie te gaan, naar het Griekse eiland Karpathos. ‘Lig je al?’, appte Miranda op donderdag 15 juli, en toen ze niet reageerde: ‘Leef je nog?’ Achteraf bleek ze toen al 20 minuten te zijn overleden. Ze had net geluncht en zou met haar man naar een strand in de buurt rijden. Onderweg raakten ze om onduidelijke reden van de weg. Jack was gewond, Karina op slag dood. In Volendam werd dat onheil pas ‘s avonds bekend, nadat haar zus het hotel, de autoverhuurder en de politie had gebeld.

Het duurde twaalf dagen voordat Karina terug was in haar geboortedorp. Het afscheid was indrukwekkend, zegt Van Dijk. De rouwstoet ging lopend vanaf haar huis naar de kerk, in het hele dorp hingen de vlaggen halfstok, winkels hadden borden buiten staan met een afscheidsgroet. ‘Lach en de wereld lacht terug’, stond er boven haar rouwkaart.

Karina laat twee dochters achter, 20 en 17 jaar oud. ‘Ik ben meer dan een tante voor ze’, zegt Miranda. Ze loopt nog wel hard, maar het gaat niet meer zo goed. ‘Een leven lang liepen we samen, nu opeens niet meer.’

Karina en Miranda Schilder Beeld
Karina en Miranda Schilder
Meer over