Columnarthur van amerongen

De stroom oekazen uit Den Haag begint op een tsunami te lijken

null Beeld

Ik bezit al drie maanden het Europees digitaal coronacertificaat, maar werd nog nergens in Portugal gescand. Mijn landgenoten lijken vaak nóg gezagsgetrouwer dan Hollanders, maar schijn bedriegt, want Portugezen zijn net zo balsturig en recalcitrant als Friezen. Daarenboven jeremiëren ze niet de godganse dag over vaccinaties, de QR-code en coronaregels. Mede door het koloniale verleden in Afrika is men hier redelijk vertrouwd met inenten.

Ik wist niet eens wat QR betekende, dus zocht ik het even op. Het is een afkorting van Quick Response en de streepjescode werd in 1994 ontwikkeld in Japan.

Van de week was het eindelijk zover: voor het eerst sinds de pandemie ging ik met moeder de vrouw weer eens thermaal badderen en bij de balie van de spa in kuuroord Caldas de Monchique moest ik mijn QR-code laten zien.

Nou doe ik mij graag voor als een hedonistisch kereltje zonder moreel kompas en gezegend met het politiek bewustzijn van de vriendin van André Hazes junior, maar ik heb wel degelijk een mening over de QR-code.

Die is in Nederland het logisch gevolg van een overheid die de burgers wil controleren en daarom onafgebroken opvoedt, beleert en dicteert: geen vlees, geen suiker, geen gas, geen auto, geen alcohol, niet vliegen, geen tabak, geen grapjes over dikzakken en andere fysiek uitgedaagden, niet kwetsen, geen blasfemie en als kers op de taart de verplichte QR-code. De stroom oekazen uit Den Haag begint op een tsunami te lijken.

Nadat mijn maagdelijke QR-code was gescand, dacht ik aan het kiekje van mijn vaccinatiemomentje dat ik postte op Twitter. De digitale pleuris brak uit!

Ik was een verrader en stond op de loonlijst van Hugo de Jonge, Bill Gates, George Soros, baron Rothschild, het WEF, de vrijmetselarij en andere handlangers van de internationale Jodenheid.

Dat deed net als de prik best pijn, want ik ben aanhanger van het individualistisch anarcho-liberalisme en Boek en Plaat is de enige club waar ik ooit lid van mocht worden.

Meu Deus, wat was het heerlijk om weer te kuren. Mijn telefoon ging uit en knorrend gleed ik de warme thermale baarmoeder in.

Na mijn rebirthing las ik dat de QR-code in Portugal per 1 oktober niet meer gescand wordt in restaurants, hotels en spa's. Het land keert terug naar het oude normaal en dat ging ik vieren met een door Jeroen Dijsselbloem zo vermaledijde typisch Zuid-Europese lunch: lang, copieus en nat, en daarna een heilzaam tukkie.

Adeus, QR-code Beeld Gabriël Kousbroek
Adeus, QR-codeBeeld Gabriël Kousbroek
Meer over