ColumnSylvia Witteman

‘De stad onveilig maken’ is een oubollige uitdrukking voor een man van amper 35, maar hij zei het echt

null Beeld

De man die ik net bij de Spaanse winkel in de ­Gerard Doustraat een ons serranoham en een stuk manchego had zien kopen stond, in diezelfde Gerard Doustraat, met oortjes in te telefoneren achter een kinderwagen. Het was zo’n luxe buggy die je zelfs in de aanbieding nergens onder de 1.000 euro krijgt. Zijn boodschapjes had hij erin gelegd, aan het voeteneind van de baby, die wel sliep, maar elk moment wakker kon worden van de zon die door de boomtoppen in het fronsende gezichtje scheen. Het mutsje was op één oor gezakt.

‘Hee, Dennis, hee man...ja... ja, lekker hoor. Wel best intens ook....nee, die trekt het op zich wel, maar ze is nu naar de kapper dus...haha, ja. Zeg, maar hee: we moeten dringend weer eens de stad onveilig maken.’

‘De stad onveilig maken’ is een oubollige uitdrukking voor een man van amper 35, maar hij zei het echt. Hij droeg een strakke zwarte coltrui onder een krap, nachtblauw colbert, een gestreken spijkerbroek en smetteloze gymschoenen. Het geheel leek mij iets dat, naar te vrezen valt, als ‘smart casual’ wordt omschreven. Ook zijn haar was nogal makelaarsachtig, met van die Hugo de Jonge-bakkebaarden.

‘Haha, die C-klasse van Martin ook. Gezien?...’ leuterde hij voort. De baby maakte mekker­geluidjes, als een poes die een vogeltje ziet waar hij niet bij kan. ‘Doe die kap van die wagen dan omhoog, lul’, dacht ik, maar ik zei niks, want dan ben je een oud zeikwijf.

‘Even kijken, vrijdag 24, vrijdag 24, nee, want dan moet ik met Sanne...ja, dat had ik op zich wel beloofd, dus... zaterdag 25 sowieso niet, want dan is die housewarming van Patrick en Kim...hoe zit jij zaterdag 2 oktober?...haha, nee, snap ik...wacht even, Feline huilt...’

Hij trok met een ruk de kap van de wagen omhoog en vervolgde: ‘vrijdag 8, vrijdag 8, dibbedibbedibbedip: o, nee. We moeten met Sannes broer naar fucking Soldaat van Oranje. Ja, kut, maar: nee, dus. En zaterdag 9 is Sanne zélf jarig...Jezus, Feline zit er geloof ik helemaal doorheen, éven hoor...’

De man pakte de inmiddels brullende baby uit de wagen en drapeerde haar over zijn schouder. ‘Zo.’ vervolgde hij. ‘Nee, dat wordt dan toch vrijdag de 15de. Bij De Pilsvogel gewoon maar weer? 9 uur ? Nee, hapje eten gaat niet lukken want Sanne...haha, klopt. Niks aan te doen. 9 uur dus. Top. Ik moet dan om een uurtje of half 11, max 11 wel weer afhaken, want ’s ochtends om half zes...haha, jij snapt ’m...’

‘Top! Lekker man! Gaan we eindelijk weer eens lekker he-le-maal naar de klote.’

Meer over