Het Eeuwige LevenNico van der Linden (1950-2021)

De pianist van half zingend Nederland was tomeloos en véél

Bij zijn overlijden haalde hij het nieuws als ‘de pianist van Ramses Shaffy en Liesbeth List’. Dat wás Nico van der Linden – op 7 oktober op 71-jarige leeftijd overleden aan slokdarmkanker – zo’n twintig jaar, maar hij was veel meer.

Nico van der Linden Beeld
Nico van der Linden

‘Nico heeft half zingend Nederland begeleid’, zegt zijn vrouw en zangeres Ine Kuhr, die zelf – net als haar zus Lenny Kuhr – ook optrad met Van der Linden. Onder anderen Thérèse Steinmetz, Mathilde Santing en Astrid Seriese traden met hem op. Daarnaast tourde de pianist met Thijs van Leer en Jan Akkerman, beiden ooit lid van zijn geliefde groep Focus, door binnen- en buitenland.

Niettemin: de muzikale nalatenschap van Shaffy werd de ziel en zaligheid van Van der Linden. Hij voelde zich verwant met Shaffy, zegt Ine. ‘Zowel muzikaal als in denken en voelen. Beiden waren grenzeloos, tomeloos en hartstochtelijk’, zegt ze. ‘Ze leefden altijd in het moment. Niet op tijd gaan slapen omdat je morgen vroeg op moet, maar wel zien wat morgen brengt.’

In een interview vergeleek Van der Linden de ‘asymmetrische’ composities van Shaffy eens met Rachmaninov. In drie kloeke werken schreef hij ze uit in bladmuziek en voorzag ze van anekdotes en fotomateriaal. Voor het derde en laatste deel, waarin ook onbekend werk is opgenomen, tekende Van der Linden kort voor zijn dood nog het contract. ‘Hij was er heel trots op’, zegt zijn vrouw Ine.

Dat Van der Linden de muziek in zou gaan, was geen verrassing. Zijn (Joodse) vader en naamgenoot Nico was een bekende koordirigent en componist. Zijn moeder was een begaafd amateurzangeres. Zus Sigrid van der Linden is onder meer producent en coach in de klassieke muziek. Haar broer koos voor de moderne kant.

Zijn belangstellingen waren talrijk en opmerkelijk. Ooit speelde hij een rolletje in de film Hoge hakken, echte liefde van Dimitri Frenkel Frank. Hij was gepassioneerd opnemer van vliegtuigmotoren, bij voorkeur van propellervliegtuigen. Voor een ronkende oude Dakota of een Lockheed Constellation reisde hij de halve wereld af. Hij maakte er cd’s van als The Glorious Sound of the Big Props, populair onder liefhebbers. ‘In de dynamiek van een aanzwellende motor hoorde hij muziek’, verklaart Ine.

Hetzelfde gold voor heipalen. Van der Linden fotografeerde er vele, en genoot ook hier van de dreunende ritmiek. Niet minder opmerkelijk: Van der Linden verzamelde dode torretjes (scarabees), waarvan dozen vol bewaard bleven. En hij had een fascinatie voor sterren en het heelal, waarvan hij als kind al tekeningen maakte. ‘Mijn man was véél’, zegt Ine.

Tot zijn talenten behoorde ook het bewonderen van anderen. Hij had een warme interesse in anderen, volgens Ine. Mogelijk dat een losbandige levensstijl zijn slokdarmkanker bevorderde. ‘Er is drank en roken aan te pas gekomen, ja. Maar Nico zou niet Nico zijn geweest als hij een verstandig leven had geleid van 9 tot 5, met twee kopjes koffie per dag.’

Niet lang voor zijn dood gaven Van der Linden en Ine een laatste concert voor genodigden van Shaffy Vivant, een programma met Shaffy-liedjes. Ook namen zij nog twee nummers op in de studio.

Hij beklaagde zich wel eens over gebrek aan erkenning voor muzikaal begeleiders, toch gaf hij zijn leven ‘een 10-plus’, had hij op het eind gezegd. Bij de uitvaartbijeenkomst op het Amsterdamse Zorgvlied werd de lichte toets bespeeld. Er werd gelachen om anekdotes en zijn vele practical jokes, Ramses en Focus klonken. En de sonore klanken van een opstijgend propellervliegtuig.

Van der Linden laat behalve zijn vrouw Ine een dochter na.

Meer over