Eeuwig LevenLejo De Hingh (1955-2021)

De man van raadsels begreep de magie van theater

Dankzij Lejo De Hingh maakten duizenden jongeren kennis met theater. In de theaterwereld van grote ego’s en lange tenen was hij een baken van rust.

Lejo De Hingh Beeld
Lejo De Hingh

Lejo De Hingh liet graag sporen na. Als ze op doorreis waren, vertelt zijn vrouw Klette, dan stak hij een briefje achter een schilderij. Geen groter geluk dan het moment waarop hij zag dat een stuiver die hij ooit in een parkeergarage verstopte, er later nog lag.

Dat is ook de magie van theater, vond diezelfde Lejo: opeens zit je in een bijzonder verhaal. ‘Die magie bestaat bij de gratie van het moment’, beaamt zijn leidinggevende Leo Sterrenburg. ‘Het is er nu, en straks niet meer.’ Zo verdween Lejo plotseling uit het leven, hij was 66 jaar oud.

De Hingh groeide op in Breda in een gezin van ‘blije Brabanders’. Hij speelde jaren sousafoon in een carnavalsband. Een instrument met de sound van zijn karakter: rechttoe rechtaan, betrouwbaar en blijmoedig.

Verhalen

‘Lejo was iemand die overal het positieve van inzag, geen zeur’, zegt Klette. Over het treinen van Lelystad naar Den Haag mokte hij nooit, al keek hij jaarlijks uit naar de nieuwe dienstregeling. Een man ook van verhalen, zeker over vroeger. Toen ze vorig jaar een weekend terug waren in Zoutelande, waar Lejo in zijn jeugd veel tijd doorbracht, vertelde hij over die keer dat hij een flesje Fanta kreeg alsof het gisteren was.

Na de dienstplicht ging Lejo in 1976 naar de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar in Utrecht, die later op zou gaan in de Hogeschool voor de Kunsten. Daar ontmoette hij Klette, al zou het nog twaalf jaar duren voor ze een stel werden. Samen kregen ze twee kinderen: Floris en Valentijn.

In de documentaire Valentijn was te zien hoe Lejo aanvankelijk worstelde als vader van een jongen die zich een meisje voelde. Samen met Klette en een ander ouderpaar richtte hij belangenorganisatie Berdache op, voor ouders van transgender kinderen. Een initiatief dat een weg baande voor vele ouders in dezelfde positie.

Zijn professionele leven wijdde Lejo aan theatereducatie, vanaf 1990 bij wat nu Het Nationale Theater is. Hij was een pionier in de discipline, zegt Leo Sterrenburg. De Hingh geloofde dat je met kunst jongeren anders kon aanspreken dan langs de cognitieve weg. Opgeleid als dramadocent wist hij hoe het vuurtje aan te wakkeren. ‘Dankzij Lejo hebben duizenden jongeren kennisgemaakt met theater.’

Middelpunt

In de theaterwereld van grote ego’s en lange tenen was Lejo een baken van rust, een wandelend archief en een sociaal middelpunt. Goed met zowel technici als de regisseur. ‘Lejo was er altijd, van een kleine doorloop tot een grote première.’ Een roker bovendien. Toch de gezelligste mensen, vond hij.

Die verslaving was tegelijkertijd zijn makke. Het lichaam had al vaker gewaarschuwd. In de coronaperiode was hij als de dood om op de ic te belanden. Aan huis gekluisterd door de pandemie groeide het echtpaar naar elkaar toe, uitkijkend naar de derde levensfase. Tijdens de zomervakantie kondigde hij aan te stoppen met roken. ‘Volgend jaar kunnen we hier ook buiten het hoogseizoen heen’, zei hij nog, op een ochtend in juli bij het meer van Bolsena.

Het zou anders lopen. Lejo kreeg diezelfde avond een hersenbloeding. Na dertien dagen uitzichtloos worstelen met de dood op een Italiaanse ic kon hij worden overgebracht naar Nederland, om op 8 augustus rustig te sterven. Een maand voor zijn pensioen.

In de Koninklijke Schouwburg in Den Haag, Lejo’s tweede huis, werd afscheid van hem genomen. Zijn vrouw en kinderen gingen twee dagen later voor zijn crematie - eveneens in Den Haag - vanuit Lelystad met de trein, zoals Lejo al die jaren deed. Klette: ‘Dit voelde als zijn laatste reis.’

Meer over