ColumnArnon Grunberg

De legendes van gisteren zijn de Uberchauffeurs van vandaag

null Beeld
Arnon Grunberg

‘Ondanks het feit dat ik betwijfel of u erg van jazz houdt, zou ik u toch een gratis concert/achtergrondconcert willen aanbieden, mocht u daar behoefte aan hebben als u in Nederland bent’, schreef Koen mij op 31 juli 2021. Hoewel ikzelf ook twijfelde of ik van jazz hield, ging ik op het aanbod in. Een mens kan leren van veel te houden en het leek me een goed voornemen om van jazz te gaan houden als van een onbetamelijke minnares. Daarnaast moet je sommige aanbiedingen aannemen.

Het was namelijk weer eens wat anders dan een lezer die zijn manuscript aanbiedt in de hoop op lovend commentaar. Soms lijkt het alsof er alleen nog maar lezers zijn die schrijven.

Gelukkig was Koen er, lezer en jazzpianist.

De eerste keer ontmoette ik hem in december bij de acteur Hans Dagelet thuis. Er werd jazz gespeeld, er was koffie.

Koen intrigeerde me. Een jongeman met halflang bruin haar die ik mij goed kon voorstellen als barpianist in een Franse film uit de jaren zestig. De barpianist wordt verliefd op de verkeerde vrouw en wordt vervolgens door een gangster achter zijn piano doodgeschoten.

Na het concert was Koen stil, maar dat paste bij de tragische rol die hij in mijn verbeelding vervulde en ik vertelde Hans dat ik me verhalen kon herinneren over legendarische voorstellingen van Toneelgroep Baal, opgericht door Leonard Frank.

‘Leeft Leonard Frank eigenlijk nog?’, vroeg ik.

‘Jazeker’, zei Dagelet, ‘hij is tegenwoordig Uberchauffeur.’

Dat bericht trof me nog meer dan een dood of gruwelijke ziekte. De legendes van gisteren zijn de Uberchauffeurs van vandaag.

Afgelopen vrijdag kwam Koen naar het huis van mijn moeder om samen met mijn petekind te improviseren op de piano. Daarna nam ik een Uber. De chauffeur heette weer niet Leonard.

Het leven, één grote improvisatieoefening.

Meer over