PostuumSkip Voogd (1933-2021)

De eerste popjournalist van Nederland moest even wennen aan het ‘mensonterende geschreeuw’ van Elvis

Pas laat in zijn carrière zou popjournalist Skip Voogd begrijpen hoe plotseling de muzieksmaak van de jongste generatie kan veranderen.

Margriet Oostveen
Skip Voogd Beeld
Skip Voogd

Toen de liefde voor muziek van een van de eerste popjournalisten van Nederland opbloeide, was er nog helemaal geen popmuziek.

Skip Voogd wilde als jongetje schrijven. Een rustig kind, geboren in 1933. Na de oorlog groeide hij op in Den Haag met alleen een oudere zus en zijn moeder: zijn vader, die bij rederij Lloyd werkte, overleed toen zijn schip door Japanners werd getorpedeerd. Als andere kinderen buiten speelden schreef Skip krantjes vol en die stopte hij in de brievenbussen van zijn straat, vertelde hij aan zijn vriend Cees Mentink tijdens zijn laatste interview, in december in Aether.

De jonge Skip Voogd, vernoemd naar een sigarettencommercial die zijn vader zag in New York, was gek van swingende radio-orkesten als the Ramblers en the Skymasters. ‘Al die orkestjes (…) ging ik uitpluizen’, zei hij tegen Cor Gout op Soundscapes.nl. Hij hield in boekjes bij waar ze hadden gespeeld en of het meeviel of tegenviel: ‘Ik denk dat mijn gevoelens bij het zien van the Ramblers en de Skymasters vergelijkbaar waren met de opwinding die de latere popmuziek teweeg zou brengen.’

Toch ging hij na de mulo naar de kweekschool om nog even onderwijzer te worden, want dan hoefde je niet in militaire dienst. Tussen de middag schreef hij zijn stukjes over muziek, die hij naar het muziekblad Tuney Tunes stuurde. In 1955 werd Skip Voogd daar redacteur. Intussen werkte hij ook bij jeugdomroep Minjon van de Avro, gevolgd door het programma over lichte muziek Kiosk bij de Vara.

In 1964 begon de popmuziek dan echt: de Rolling Stones gaven hun roemruchte concert in het Kurhaus in Scheveningen, dat na vijf nummers werd beëindigd omdat de fans de tent afbraken. Ze waren aangekondigd door presentator Jos Brink, volgens Cees Mentink op voorspraak van Skip Voogd, ‘die hem echt heeft ontdekt en omhoog heeft geschreven’. Jos Brink presenteerde toen het Avro-popprogramma Tussen Tien+ en Twintig-, waar Voogd de muzieksamensteller was. Later hadden ze enkele jaren een relatie.

Over Elvis Presley was Skip Voogd minder te spreken. Uit een vaak geciteerde recensie: ‘Het afschuwelijke, mensonterende geschreeuw, gepaard gaand met sinister uitgestoten klanken kan ons heus niet bekoren.’ Hij hield zelf meer van het Franse chanson. Pas veel later zou hij begrijpen hoe plotseling de muzieksmaak van de jongste generatie kan veranderen. Destijds zag hij het niet, omdat het de eerste keer was dat het zo heftig gebeurde. In NRC: ‘Het wordt me nu heel erg kwalijk genomen dat ik er niet van hield, maar ik kwam uit een andere cultuur. Dit kwam uit de lucht vallen en moest ik het dan zomaar mooi vinden?’

Skip Voogd was een ‘ontzettend aimabele man’, zegt Cees Mentink. Hield erg van lekker eten, ging graag naar de Bokkedoorns in Overveen (twee Michelinsterren) en liet bij wijze van honorarium de rekening dan sturen naar platenmaatschappijen van artiesten over wie hij schreef.

Hij was radiopresentator bij de NCRV toen hij daar radio- en latere tv-presentator Henk Mouwe ontmoette. Ze bleven 32 jaar samen. ‘We hebben het er bij de NCRV nooit over gehad, maar het was ook geen probleem’, zegt Mouwe. Hij noemt naast de muziek en het lekkere eten nog ‘Skips enorme passie voor poezen. We hadden er een tijdje vijf tegelijk, het hele huis hangt vol met afbeeldingen.’

Op 8 december overleed Skip Voogd op 88-jarige leeftijd, ‘alles was op’. In een afscheidsbrief bedankte hij vrienden en familie: ‘Op mijn leeftijd kijk ik terug naar een plezierig leven.’