Het eeuwige levenHeinze Bakker (1942-2021)

Dankzij zijn ‘mooie radiostem’ was Heinze Bakker 20 jaar lang een van de gezichten van Studio Sport

Heinze Bakker Beeld ANP
Heinze BakkerBeeld ANP

Zijn laatste ritje was naar de teststraat in Leusden. ‘Hij had last van zijn keel. ‘Moet je toch maar even testen’, had mijn zoon gezegd. Maar het bleek geen corona te zijn. Een week later stond de ambulance voor, nadat hij twee keer was gevallen’, zegt zijn vrouw Metsje. Heinze Bakker, twintig jaar lang een van de bekende ­gezichten van Studio Sport, overleed op 16 april. Zijn laatste boek ­– een biografie over Hans Wiegel ­– heeft hij niet meer uit kunnen lezen.

In 2015 werd de ziekte van Parkinson bij hem ontdekt toen hij tijdens een vakantie het sleuteltje niet meer in het portierslot kon krijgen. Zijn fijne motoriek werkte niet meer. Hij reageerde nuchter. In een interview met de Leeuwarder Courant zei hij over Parkinson: ‘Je gaat er niet dood aan, het loopt alleen zo lullig af.’ Maar twee jaar later kwam daar darmkanker bij. Bij een operatie bleek dat hij al uitzaaiingen naar zijn buik had. ‘We hebben toen gekozen voor kwaliteit van leven. Geen chemotherapie. En zo heeft hij toch nog vier jaar kunnen leven’, zegt zijn echtgenote.

Hij keek toen terug op zijn indrukwekkende loopbaan in Hilversum: twee Elfstedentochten versloeg hij, acht keer de Tour de France, elf Olympische Spelen, talloze EK en WK’s schaatsen en Grand Slams in het tennis. Maar juist de dingen die misgingen, bleven hem het meest bij. In 1985 moest hij als geboren Fries het commentaar doen bij de eerste Elfstedentocht na 22 jaar. ‘Ik kende die marathonschaatsers helemaal niet. Ik meldde dat Jan Wessels uit Markelo als eerste weg was op de schaats. Dat bleek later iemand anders geweest te zijn. Toen het licht was toonde de helicoptercamera beelden van negen of tien stipjes in een kopgroep. Maar geen idee wie dat waren.’

De eerste keer dat hij de zondagse ‘bord-op-mijn-schootuitzending’ van Studio Sport moest presenteren, kondigde hij Sparta tegen Heerenveen aan. Maar de beelden die werden vertoond, waren van NEC tegen NAC. ‘Kwamen ze met de camera terug bij mij, stond ik daar te stotteren.’

Bakker was een boerenzoon uit Koarts­weagen bij Gorredijk. Na de HBS studeerde hij economie in Groningen. Toen iemand zei dat hij een mooie radiostem had, brak hij de studie af en besloot te solliciteren bij Rono (Regionale Omroep Noord en Oost), later Omroep Fryslân. Hier werd hij in 1966 algemeen verslag­gever. In het weekeinde deed hij de sport erbij: kaatsen, skûtsjesilen en ook voetbal.

In 1974 kreeg hij de kans om als chef-sport bij de NCRV in Hilversum te komen werken. Vijf jaar presenteerde hij een zaterdagse sportshow met flitsen uit het zaterdagvoetbal. Op een keer werd hij gevraagd door Langs de Lijn om op zondag een wedstrijd van Cambuur mee te pikken. Veel NCRV-leden ergerden zich hieraan, omdat ze vonden dat hun verslag­gevers niet op zondag hoorden te werken. Heinze Bakker merkte op dat hij alleen zijn christenplicht had vervuld door voor een zieke collega in te vallen.

In 1981 kwam hij bij Studio Sport. Samen met Theo Koomen en Hans Prakke mocht hij daar de Tour de France gaan verslaan . In 2000 deed hij zijn laatste klus als commentator: de Australian Open. Hij was toen al vooral begeleider geworden van nieuwe collega’s, wat hij tot 2002 heeft ­gedaan. Daarna kwam hij in het hoofd­bestuur van de KNSB en gaf nog veel lezingen bij ijsclubs. ‘Van alle sporten was schaatsen toch zijn grote passie’, zegt zijn vrouw. Bakker had twee kinderen: een is huisarts in Heerenveen, de ander werkt bij dagblad De Stem.

Meer over