laat het stoppen

Daar komt weer een zendermanager aangeglibberd met een Excelsheetje

Katinka Polderman Beeld
Katinka Polderman

Zendermanagers, netcoördinatoren, Katinka Polderman lust ze rauw. Want zeg nou zelf, we hoeven toch niet álle moderne verschijnselen goed te keuren? Er zijn zaken waar we ons tegen ­kunnen, nee, móéten verzetten.

Sommige dingen zijn er al een hele tijd maar voelen als iets nieuws, als een tijdelijke gril van het universum, iets waarvan we tegen beter weten in verwachten dat het binnen afzienbare tijd vanzelf weer verdwijnt.

Hagelnieuwe, expres kapotte spijkerbroeken vallen in deze categorie. Bepaalde bn’ers. Kalknagels. Het miezerige hoekje dat in Nederland is aangewezen voor kunst en cultuur. Uggs. Dat iedereen rondloopt met een schermpje onder zijn neus. En, het hoofddoelwit van dit schrijven: netcoördinatoren en zendermanagers van de NPO.

Laat ik eerst even melden dat ik het heel vervelend vind voor de zendermanagers en netcoördinatoren dat ik hieronder onaardige dingen over ze ga beweren. Ik ben me ervan bewust dat het ook maar gewoon mensen zijn, mensen die op een tragische manier ten prooi zijn gevallen aan de moderne tijd. In zekere zin zijn het slachtoffers. Het zijn mensen met enorm veel talent en kennis waarmee prachtige dingen bereikt hadden kunnen worden. Al die schitterende bagage verdwijnt nu in een zwart gat en komt er weer uit als een weerzinwekkende fontein van borrelend gif dat de wereld en alle intellectuele en creatieve vermogens in onze maatschappij aanvreet. En dat is dan nog maar een voorzichtige inschatting.

Daar wil ik nog aan toevoegen dat zendermanagers vermoedelijk fantastische echtgenoten zijn, enthousiaste ouders ook, en ik ga er ook van uit dat ze een boeiend en rijk gevoelsleven hebben en interessante hobby’s.

Maar.

In het boekje van zowel de zendermanager (die over radio gaat) als de netcoördinator (die is van tv, of andersom) staat één toverwoord: jongeren.

Daar gaat het verkeerd.

Want onder dat kopje ‘jongeren’ schreef de netcoördinator eigenschappen als ‘snel’, ‘vluchtig’, ‘rapmuziek’, ‘dol op BN’ers!!!’ en ‘haten verdieping’. Nu is het sowieso een raadsel waarom alles altijd maar ineens voor jongeren moet zijn. Het zal met reclame-inkomsten te maken hebben, al heb ik het idee dat de jongeren juist de armste generatie zijn. Maar dit terzijde, terug naar de zendercoördinanagers en hun jongerenobsessie.

Onder het mom van jongeren verhuisden alle theatergerelateerde programma’s van Radio 2 in uitgeklede vorm naar een hoekje van seniorenzender Radio 5. Onder het juk van de zendercoördinator wordt er in programma’s gesnoeid, ervaren redactieleden worden zonder pardon de laan uitgedonderd en monumentale programma’s worden nu en dan in hun voortbestaan bedreigd vanwege ‘vernieuwing’.

En net op het moment dat je je hebt neergelegd bij het zoveelste uitgeklede formatje, net als je een aanvaardbaar alternatief hebt gevonden voor je verdwenen lievelingsprogramma, dan komen ze weer uit hun netcoördikantoortje geglibberd met een Excelsheetje in de coördinatorenknuist en mooie praatjes uit het managersbakkesje en hop daar wordt weer een fijn programma om zeep geholpen om te worden vervangen door een lekker snel gemonteerd programma waarin twee teams van BN’ers tegen elkaar strijden in een bloedstollende doeterniettoe en verder vooral lekker spontaan gewoon helemaal zichzelf zijn.

Waarom kan in Hilversum nou nooit iets gewoon blijven zoals het is? Als een programma goed is en er zijn kijkers en luisteraars voor, waarom zou je het dan overhoop gooien?

Daar heb ik het antwoord op: als zo’n manager niet af en toe iets verandert heeft-ie niks te doen en ziet niemand waarom-ie daar zit.

En daarom moet er dan af en toe een programma verdwijnen, of toch weer niet, want met visie heeft het allemaal weinig te maken.

En zo is tv overgeleverd aan de grillen van die managers en wordt elke vorm van gekkigheid, anarchisme of verdieping in de kiem gesmoord door die ontzettend aardige, lieve zendercoördinatoren die met hun talenten en fantastische persoonlijkheid zulke prachtige dingen aan de wereld hadden kunnen geven.

Meer over