Bruno had een auto nodig om aan zijn vrienden te geven

Bruno ziet eruit als een engeltje, maar bedreigt zijn moeder met een mes als zij hem de weg verspert zodat hij niet naar zijn grote stoere vrienden kan gaan....

Als Bruno een dag een dier zou mogen zijn, werd hij vis – om te weten hoe het is om lang onder water te blijven en te kunnen ademen.

Als hij een tijdje onzichtbaar was, zou hij kiezen voor zijn vrijheid.

Bruno is 13. Op de foto is het een mooi kereltje met grote ogen en een zacht gelaat. Het gezicht van een engeltje.

Hoe ver mag je teruggaan om het gedrag van een knul van 13 te verklaren?

Bruno werd geboren via een keizersnee. De zwangerschap verliep aan het einde moeizaam. De placenta gaf te weinig voeding. Bruno woog bij de bevalling 1600 gram. Het duurde vier maanden voordat hij beter ging eten.

Een stevige jongen is Bruno nooit geworden. En sinds z’n 8ste koestert hij een opmerkelijke fascinatie: hij bewondert jongens die ouder, sterker en stoerder zijn dan dat hij is, en hij probeert letterlijk hun vriendschap te kopen.

Maar hiermee lopen we vooruit op de zaken.

In maart van dit jaar duikt in de wandelgangen van de rechtbank plots de naam van Bruno op. Een jonge jongen met ernstige gedragsstoornissen zit opgesloten in een politiecel. Hij hoort er niet en moet eigenlijk naar een orthopedische instelling. Maar er is een wachtlijst. Bruno staat al ruim 1,5 jaar op die lijst, en is nog niet verder dan plek 7.

Bruno uit de cel ‘vrijlaten’ kan niet, stelt de officier van justitie, want hij is een gevaar voor zichzelf, en, door zijn roekeloze gedrag, ook voor anderen. De cel is z’n parkeerplek.

Bruno blijkt zich in korte tijd flink in de nesten te hebben gewerkt. Hij heeft geld, mobiele telefoons, een fiets, sleutels en bankpasjes gestolen uit het opvangcentrum waar hij noodgedwongen verbleef. Een week later is hij de instelling uitgevlucht en naar zijn opa en oma gegaan. Daar heeft hij de auto van opa gestolen, en die daarna total loss gereden.

Misschien zien anderen het als een roep om hulp, maar Bruno niet. Hij heeft weinig besef van goed en kwaad. Hij mist het vermogen om verbanden te leggen en reageert impulsief. Hij is geobsedeerd door geld, en als klein ventje droomde hij al van een criminele carrière.

Op z’n 11de werd die droom daad. Bruno ging stelen. Geld, bij moeder, opa en oma en bij de nieuwe vriend van moeder. Mobiele telefoons, uit een woning. En een auto, maar dat mislukte.

Waarom?

Hij vertelt het later aan de politie. Die auto had hij nodig om aan zijn vrienden te geven. Die vrienden blijken jongens uit een jeugdbende. De politie verdenkt ze van diefstal en drugs. Bruno heeft zich letterlijk in die bende ingekocht. Met geld en spullen die hij jatte, maar ook met sigaretten en bier, van wie niemand weet hoe hij eraan komt. Bruno is zelf een pakje shag per week gaan roken, drinkt als favoriete drankje Blue Curacao en blijft soms nachten weg van huis.

De behoefte om bij zijn grote, sterke vrienden te zijn, is sterker dan de band met zijn moeder. Als zijn moeder hem thuis de weg naar buiten verspert, grijpt hij een mes en gaat op haar af.

Later vertelt Bruno aan de politie dat geld alles voor hem is. Hij zegt er niet voor terug te deinzen om in de (nabije) toekomst met een mes of met een pistool aan geld te komen.

Nogmaals, Bruno is dan 11. De agenten schrijven met spoed aan de officier van justitie: ‘Wij zijn van mening dat de ontwikkeling en ontplooiing van Bruno acuut gevaar loopt en dat (dwangmatig) ingrijpen de hoogste prioriteit verdient.’

Strafrechtelijk kan Bruno niet worden vervolgd, hij is immers jonger dan 12.

Er begint een eindeloos traject.

Peter de Greef

(Volgende keer: van ondertoezichtstelling tot politiecel)

Meer over