Brievenbusjes, neusjes, inbouwhoedjes

Er zijn stille klimmers, er zijn luidruchtige klimmers. De een klimt met harde muziek, de ander prefereert de stilte. Maar dan moet zo'n stille in de finale bij de NK sportklimmen niet te lang talmen, want dan wordt het publiek rumoerig....

Van onze verslaggever

Rolf Bos

BUSSUM

Roelofs is een van de pioniers van het Nederlandse sportklimmen, maar zaterdag kan hij in de Rock Steady-klimhal van Bussum geen potten breken. Hij mag zijn haar dan fluorescerend blauw hebben geverfd, veel verder dan een metertje of vijf klimt hij niet. Verdomme, roept hij vanaf de artificiële bergwand, als hij bij de eerste overhang het juiste vervolg van de route niet weet te vinden. Na een hoop tevergeefs gezoek valt hij met hevig verzuurde onderarmen naar beneden, veilig gezekerd aan een touw.

De finalisten bij de NK sportklimmen hebben allemaal moeite met de uitgezette route. De een na de ander tuimelt uit de wand, ook de luide klanken van Beastie Boys of Radiohead kunnen daarbij niet helpen. Twee junioren, Casper ten Sijthoff en Roman van der Werff, klimmen, halverwege de eindstrijd, nog het hoogst - zonder muziek, maar met de souplesse die alleen de jeugd eigen is.

Toch reikt dit tweetal niet naar de bovenste treden van het podium. Want de slotklimmers, Peter Horning en Erik Jacobs, beide al meerdere malen nationaal kampioen, gaan uiteindelijk met respectievelijk zilver en goud aan de haal. Horning (met rood geverfd haar) doet het ditmaal iets minder goed dan Jacobs, die bijna tot bovenaan de klimwand komt. Daar laat hij zich met plezier vallen, aan de reacties van het publiek had hij al gehoord dat hij 't hoogst van allemaal was gekomen.

Bij het sportklimmen - er zijn 35 duizend sportklimmers in Nederland, het aantal hallen is gegroeid tot liefst 23, deze tak van sport heeft niks met alpinisme te maken - zien de klimmers elkaar niet klauteren. Voor een wedstrijd mogen ze gezamenlijk even de hal in, om zes minuten de route te lezen (ook wel 'leestijd' genoemd), daarna worden ze teruggestuurd naar een aanpalende ruimte. Een voor een komen ze daarna terug - ze kunnen dus niet leren van elkanders fouten.

Erik Jacobs hoeft niet met muziek de wand in ('al had ik vorig jaar de Cranberries nog meedraaien'), zijn haar behoeft geen andere kleur ('ik ben al een innerlijk anarchist'). De 33-jarige klimmer uit Best ('Ik ben vandaag voor de vijfde, of is het toch voor zesde keer Nederlands kampioen geworden?') bezit drie klimhallen in Nederland. Pikant detail: Horning bezit er ook een, in Enschede.

De vraag ligt dus voor de hand. Garandeert het bezit van een eigen klimhal een hoge positie bij een NK? Jacobs: 'Nee hoor, ik won al toen ik nog geen hal had.' Hetzelfde geldt voor Horning. Jacobs: 'Het bezit van een hal geeft alleen maar beslommeringen, het kan een hoop stress opleveren.'

Zijn in Nederland Horning en Jacobs bij de mannen de grote namen, bij de vrouwen is Mirjam Verbeek al jaren zonder weerga op de wanden met brievenbusjes, neusjes en inbouwhoedjes. De frêle Amsterdamse met haar karakteristieke blonde rasta-kapsel was zaterdag in Bussum voor de zevende maal de beste Nederlandse klimster. Als een ware spiderwoman klom ze in haar finale naar boven, haar muziek mocht dan Don't dream it's over heten, uitgedroomd was ze pas boven.

Verbeek heeft haar leventje aardig op orde. Ze maakte eerst de Rietveldacademie af ('vrij schilderen'), vertrok toen drie maanden naar de fraaie rechte rotsen in het westen van de VS, om daar ongebreideld te klimmen. 'Ik wilde kijken hoe het was om drie maanden achtereen te klimmen, om topsport te bedrijven. Nou, het was fantastisch.'

Inmiddels heeft ze samen met haar vriend Bart Korff, die klimhallen ontwerpt en bouwt, een bedrijf dat klimcursussen en reizen verzorgt. Maar ook het schilderen vergeet ze niet, ze ontwerpt zelf de prints voor haar T-shirts. In haar huis in de Amsterdamse binnenstad bezit ze drie verdiepingen: op zolder is een klimruimte, daaronder bevindt zich het atelier, weer een etage lager wordt gewoond.

Internationaal behoort Verbeek (28) tot de subtop. Ze heeft inmidddels de B-status van NOCNSF (sportklimmen is een olympische demonstratie-sport), en ze gaat nog zeker vier jaar door. Gedurende die tijd zal ze de concurrentie in Nederland ongetwijfeld nog het nakijken geven, ook al doet die er alles aan om Verbeek te imiteren.

Die kopieerdrift gaat ver: zelden zoveel meisjes met lang rasta-haar bijeen gezien, als zaterdag bij Rock Steady in Bussum.

Meer over