Bezorgde ouders

Backpackers, campinggasten, new-agers, safarigangers, avontuurlijke wandelaars, bergbeklimmers, Cote d'Azur-aanbidders. Hoe brengen Nederlanders hun zomervakantie door? De Alpen (3): 'U, die dit briefje leest, wilt u zo aardig zijn onze ouders te bellen en ze gerust te stellen?'..

Fred vindt een brief. Doorgaans vinden we geen brieven in de bergen, misschien is Fred wel hoogteziek denken we, maar dat is hij niet.

De brief is vastgeklemd in een stapel stenen en verpakt in plastic, met een groot uitroepteken erop. Achtergelaten in een maanlandschap van brokken rots waar normalerwijze geen hond komt.

Hij is gesteld in keurig schooljongensfrans. Fred gaat zitten, legt zijn pickel neer en leest voor.

Bonjour, aan allen die hier passeren,

Wij zijn twee jeugdigen van twintig jaar, onze ouders vragen zich af waar we zijn, want we verblijven in de bergen. We hebben al drie dagen niemand gezien. U, die dit briefje leest, wilt u zo aardig zijn onze ouders te bellen en ze gerust te stellen? Alles gaat goed, ook met de bivaks.

Matthieu LE TOUZÉ, Pierre PIPON

We kijken elkaar aan.

'Het moet niet veel gekker worden', zegt Simon, die vannacht toch al vervelend veel last had van een horde Italianen in de berghut, een groep hangjongeren met veel te felgekleurde leggings aan en veel te dure donsjacks en veel te grote bekken. 'Het is verdomme van hieruit nog geen uur lopen naar de hut waar ze én een telefoon hebben, én een fax, én een machine die creditcards accepteert - en dan wij zeker een beetje op onze kosten naar hun ouders bellen. Mooi niet, dus.'

Die mening delen we gedrieën en hartgrondig, waarop we de brief stevig terugleggen tussen de stenen en voortklimmen naar de Col du Tour Noir.

Eerlijk gezegd zijn we een beetje pissed vandaag, vanwege de slechte nacht. Altijd hetzelfde gezeik in die berghutten.

Je betaalt je blauw maar doet er geen oog dicht. Huttenwaarden proppen liefst zoveel mogelijk alpinisten in één kamer (dat scheelt met schoonmaken) en daar lig je dan, op een smal matras - rechts een besnorde Duitser, snurkend, met de neiging liefdevol een behaarde arm om je heen te leggen en links een opgefokte extreemklimmer die niet kan slapen vanwege het gesnurk van snorremans en zich daarom telkens radicaal omdraait; bam, bam, bam.

In een tent kun je doen wat je wilt, in een hut nooit, omdat er Regels gelden. Na jaren studie hebben we de berghutten-etiquette nu aardig onder de knie, maar altijd weer zien we timide nieuwkomers afgeblaft worden door de waard omdat ze de schoenen niet uittrekken bij binnenkomst (regel 1), pickel, stijgijzers en rugzak niet achterlaten op de daartoe aangewezen plaatsen (regel 2), de eettafel na het diner niet afnemen met een vochtige doek (regel 3), de dekens niet opvouwen volgens het zes-stappen-systeem (regel 4, alleen in Zwitserland-Oostenrijk), of anderszins niet voldoen aan de heersende normen en waarden in bergbeklimmersland.

U had gedacht dat bergbeklimmen de ultieme vorm van vrijheid was? Er zijn daarboven meer geboden dan beneden, en vaak ongeschreven ook nog.

Nou ja, goed, de hemel waait open en in de witte beslotenheid van de Glacier des Améthystes werpen we alle slechte gedachten van ons af. Glijdend door de versgevallen sneeuw, springend over gletsjerspleten die zo diep en curieus blauw zijn dat ze hele sprookjeswerelden verbergen.

Bijna zijn we op de Col du Tour Noir als we twee figuurtjes zien. En een tent. Matthieu en Pierre, inderdaad, de brievenjongens met hun bezorgde ouders, kamperend in de sneeuw.

Bij de aanblik van hun vrolijke gezichten smelten onze harten. Jonge jongens zijn het met kortgeschoren koppen, ze doorkruisen het hele Mont Blanc-gebied met hun tent in 28 dagen, zonder hut of niks, beklimmen tussendoor alle toppen die er toe doen, kregen vannacht een bak natuurgeweld over zich heen (de bliksem sloeg in op de ijsbijl van Pierre) en een lol dat ze hebben! Matthieu smelt sneeuw voor thee, Pierre bouwt een muurtje om de tent, zoveel lef en huiselijkheid ineen.

'Bonnes vacances!' roepen ze uitgelaten als we afdalen naar de hut, waar inmiddels een horde Spanjaarden is neergestreken, en we de ouders telefonisch gaan geruststellen.

Meer over