Columnarthur van amerongen

Anja Meulenbelt is de enige schrijver die de eretitel De Nederlandse Bukowski verdient

null Beeld

Bert Vuijsje, een voormalige adjunct-hoofdredacteur van de Volkskrant, noemt mij op Twitter steevast de zelfverklaarde Charles Bukowski van de Algarve. Ik word altijd een beetje verlegen van zo’n compliment omdat het een te grote eer is. Bovendien ben ik minder mottig en word ik qua drinken liever met schrijver John Fante vergeleken.

Nou moet ik opbiechten dat er eind jaren zeventig op mijn Underwood-tiepmasjien een sticker met de tekst Bukowski for president kleefde, cadeau gekregen bij de aanschaf van een stapeltje prachtig door Black Sparrow Press uitgegeven werken van ‘Buk’. Het plakplaatje stimuleerde niet want mijn eerste novellette kwam pas dertig jaar later uit.

Vuijsje is misleid door Telegraaf-columnist Rob Hoogland, die ooit ironisch schreef: ‘Choniqueur van de zelfkant vanuit de Algarve... ontroerend en hartverscheurend. Arthur van Amerongen is de Nederlandse Charles Bukowski, alleen dan grappiger.’ Sindsdien sta ik in de Rolodex van vaderlandse redactielokalen bij de B van beroepsalcoholist die tussen de bacchanalen door gemarineerde hersenscheten laat in de Volkskrant en in HP/De Tijd.

Rusland-kenner Pieter Waterdrinker vindt dat ik een Slavische ziel heb maar ik ben gewoon een bingedrinkende Oostblokker. Van de vrijmibo tot en met zondagnacht pimpel ik als een Poolse bouwvakker en schiet vervolgens op maandagmorgen noodgedwongen in de ascese om te kunnen schrijven.

Recentelijk was ik twaalf dagen op wijnsafari in het gebied rond Lissabon. Ik proefde beroepsmatig zo’n driehonderd wijnen en wat oude aguardientes. Zulks gaat mij niet in de koude kleren zitten want ik ben ook alweer 61. Nu moet ik een maand ontgiften én mijn vleesschort kwijtraken want ik kan mijn veters niet meer strikken en de bips niet meer vegen. Dat is hét probleem van bingedrinken: ’s anderendaags ongebreideld katervreten.

De knopen knallen van mijn overhemden en daarom draag ik – ondanks de hitte – een camouflerend vest onder een colbert om maar niet gevetschaamd te worden vanwege mijn embonpoint. Ik heb overigens nog nooit beelden gezien van een smakelijk smikkelende Bukowski, terwijl mijn Instagram-kiekjes één groot culinair feest zijn. Wie eet, die blijft.

De enige schrijver (of vrij naar Ischa Meijer: autreutel) die echt in aanmerking komt voor Vuijsjes eretitel De Nederlandse Bukowski is Anja Meulenbelt. In haar magnum opus Vrouwen en alcohol (Sara/Van Gennep, 1994) wordt meer gezopen dan in Under the Vulcano van Malcolm Lowry. Bovendien is Meulenbelt een tijdgenoot van Vuijsje en liggen haar geëngageerde geschriften oom Bert wellicht wat beter dan mijn lichtvoetig proza. Anja for president!

null Beeld Gabriël Kousbroek
Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over