het eeuwig levenbram brakel (1930 - 2021)

Als verslaggever van de Volkskrant bedacht hij de term ‘langharig werkschuw tuig’

null Beeld Privéarchief
Beeld Privéarchief

Hij bedacht bij deze krant de term ‘langharig werkschuw tuig’. Provo’s en krakers waren voor hem oproerkraaiers en rotzooimakers. Bram Brakel was verslaggever van de Volkskrant in de tijd dat de krant de metamorfose maakte van katholieke naar progressieve krant. Tot zijn ergernis ontdekte hij dat de krant steeds linkser werd - ‘een clubblad van Mao’, zoals hij het smalend noemde.

Op Koninginnedag 30 april 1969 braken rellen uit in Amsterdam, waarbij met losse stenen van het opgebroken Rokin werd gegooid en de tent van waaruit Willem Duys verslag deed bijna in brand werd gestoken. Brakel sprak er in zijn verslag zijn grote afschuw over uit. Maar in een commentaar stelde de Volkskrant juist dat de politie veel te hard was opgetreden en de aanwezigheid van Duys provocerend had gewerkt. Brakel liep woest de kamer van hoofdredacteur Jan van der Pluijm binnen en noemde hem een karakterloze klootzak. ‘Hij pikte het ook nog’, stelde Brakel later vast.

Een halfuur later belde Henry Goeman Borgesius van De Telegraaf op of hij daar niet in dienst wilde treden. Brakel besloot na zestien jaar de overstap te maken. Bij De Telegraaf zou hij nog 21 jaar als politieverslaggever werken. Daarnaast was hij 37 jaar voorzitter van de Amsterdamse basketbalclub Landlust, later Delta Lloyd, Black Velvet Canadians en Sportlife. Met zowel het mannen- als vrouwenteam werd hij kampioen. In die tijd was basketbal een grote sport in Nederland met wel 3.000 man publiek op de tribunes. Zelf was hij internationaal scheidsrechter en ging daarvoor zelfs naar China, waar toen nog bijna geen buitenlander kwam.

Brakel overleed 10 juni in Amsterdam. Hij wordt overleefd door zijn echtgenote Dé en zijn dochter Francis Braakman-Brakel die basketbal-international was.

Brakel werd geboren in Amsterdam. Zijn vader was pianist, zijn moeder danseres. Vlak na de oorlog scheidde het echtpaar. Omdat er brood op de plank moest komen, ging Bram werken bij schoenenketen De Lange. Zijn dochter Francis: ‘Daarnaast maakte hij verslagen over boksen en baanwielrennen. In 1953 vroeg de Volkskrant hem in dienst te komen als sportverslaggever.’

Daarmee doorbrak toenmalig hoofdredacteur Joop Lücker al een taboe. Brakel was protestants, terwijl de krant zelf nog de spreekbuis was van de katholieke kerk en de arbeidersbeweging. ‘Hij was een newsgetter naar Lückers hart’, zo omschrijft Frank van Vree hem in zijn boek De Metamorfose van een Dagblad.

Als politieverslaggever ging hij elke dag langs alle tien bureaus van de Amsterdamse politie waar hij aanpapte met de wachtcommandant. Oud-collega Victor Lebesque: ‘En dan palmde hij ze in door kroketten te gaan halen. Of hij nam een pakje Caballero voor ze mee. Uiteindelijk belden de wachtcommandanten hem zelf op als ze iets interessants voor de krant hadden.’

Een van zijn hoogtepunten als verslaggever was de fameuze brand in 1963 bij C&A aan het Damrak in Amsterdam. Voor De Telegraaf versloeg hij de treinkapingen door Molukkers en de ontvoering van Freddy Heineken. Stadsverslaggever Willem Kool noemt hem ‘een supervriendelijke collega die alles voor je overhad. Als hij je mocht noemde hij je een moordgozer’. In 1990 ging hij met de vut. ‘Als grapje droegen we op zijn afscheidsfeest allemaal een pruik als verwijzing naar de term langharig werkschuw tuig.’

Ook daarna hield Bram Brakel contact met zijn oud-collega’s van beide kranten.

Meer over