Betere buurt

Als de woningcorporatie niet naar de bewoner luistert, is protesteren het enige alternatief

Mohamed Sadiki in de Johan Greivestraat. Beeld Jimena Gauna
Mohamed Sadiki in de Johan Greivestraat.Beeld Jimena Gauna

In deze reeks beschrijft Karima Aissaoui, die 25 jaar in de Amsterdamse wijk Slotervaart/Overtoomse Veld woonde, hoe de golf van buurtverbetering over de bewoners heen slaat. Met zijn bewonerscommissie strijdt Mohamed al tien jaar voor een veilig en stabiel woonperspectief.

Karima Aissaoui

‘De conclusie die ik heb getrokken is dat je zoveel kunt bespreken en onderhandelen als je wilt, protesteren werkt uiteindelijk het beste.’ Mohamed Sadiki woont al twintig jaar in Amsterdam Nieuw-West, zet zich al meer dan tien jaar in als actieve bewoner en initieerde in 2015 de bewonerscommissie Johan Piet.

Woningcorporatie De Key kondigde in 2012 klein onderhoud aan voor woningen in zijn straat. Dat vond Sadiki merkwaardig. ‘Toen het kleine onderhoud werd aangekondigd, waren de blokken al zo verouderd en was er al zo veel achterstallig onderhoud, dat een grondige renovatie het minimale was dat we nodig hadden. Voor mij was meteen duidelijk dat er sloopplannen lagen voor de nabije toekomst. Alleen werd dat toen niet direct met de bewoners gecommuniceerd. Als je iets niet vroeg genoeg weet, kun je je er ook moeilijk tegen verzetten. Nu hangen de sloopplannen van de gemeente en de woningcorporatie boven ons hoofd en als we daarmee instemmen, wordt een groot deel van mijn buren letterlijk de straat uit verjaagd.’

Sadiki is inmiddels tien jaar bezig om met zijn bewonerscommissie een veilig en stabiel woonperspectief te bereiken voor zijn gezin en buren. ‘Er wordt een uitputtingsstrategie gehanteerd. We begonnen met acht personen in de commissie en we zijn nu met z’n drieën. De strategie werkt.’

Ik zit met Sadiki, zijn vrouw en hun vier dochters in de woonkamer van hun woning aan de Johan Greivestraat. Op tafel staan warme hapjes en verse muntthee, en door het raam schijnt een warme namiddagzon naar binnen. Na de oprichting van de bewonerscommissie organiseerde Sadiki met zijn medeoprichters regelmatig bewonersbijeenkomsten om een grondige renovatie te eisen. ‘De woningen waren gehorig en slecht geïsoleerd. De ventilatie was minimaal en we hadden last van vocht en schimmel op de muren. Mijn dochter heeft astma en hierdoor verergerden haar klachten. Uiteindelijk is er door de woningcorporatie niet naar onze wensen geluisterd en was het onderhoud dat volgde minimaal.’

In april 2018 organiseerde Sadiki voor de eerste keer een protest. Met spandoeken stonden de bewoners voor de deur van de hoofdlocatie van De Key. ‘De SP heeft ons toen geholpen bij het samenstellen van een bundel met alle klachten van de bewoners. Ook stond erin dat we nog steeds eisten dat de woningen grondig werden gerenoveerd.’ Sadiki pakt de bundel erbij. Daarin staan afbeeldingen van met vocht bevlekte muren die uit een horrorfilm lijken te komen. ‘Na het protest volgden verschillende gesprekken en onderhandelingen. Eind 2018 bereikten we een akkoord over de renovatie.’ Een aantal weken later werd Sadiki door de corporatie uitgenodigd voor een gesprek. ‘Er werd gezegd dat de renovatie die we als bewoners eisten, toch te duur was. Aangezien ik de begroting niet kon inzien, kon mij natuurlijk van alles worden wijsgemaakt. Tot en met 2021 is er niks aan de woningen gedaan.’

In oktober organiseerde Sadiki met de bewonerscommissie een tweede protest. Met meer dan driehonderd mensen liepen zij van het August Allebéplein in Slotervaart naar Plein ’40-’45 in Slotermeer. ‘Tijd voor fatsoen en niet alleen maar poen’, luidt de tekst op een van de spandoeken op een foto die terug is te vinden op de Facebookpagina van de bewonerscommissie. ‘Gek genoeg kreeg ik dezelfde dag nog een reactie van De Key. Dat er gelegenheid was om met elkaar te spreken. Inmiddels heeft de gemeente een bureau ingeschakeld om te bemiddelen tussen de bewoners en de corporatie. We weten dus nog steeds niet of we mogen blijven wonen in onze straat.’

Johan Greivestraat, december 1992. Beeld Stadsarchief Amsterdam
Johan Greivestraat, december 1992.Beeld Stadsarchief Amsterdam

De Gemeente Amsterdam heeft met woningcorporatie De Key een vernieuwingsplan opgesteld waarin staat dat vier flatgebouwen worden gesloopt. Hierbij moeten 112 sociale huurwoningen plaatsmaken voor 131 nieuwe sociale huurwoningen, 30 middensegmenthuurwoningen en 70 vrijesectorhuurwoningen. ‘Dat lijkt heel wat, maar ongeveer 80 van deze zogenaamde sociale huurwoningen worden jongerenwoningen. Dus in werkelijkheid komen er naar schatting 50 sociale huurwoningen terug. Die moeten dan worden verdeeld over 112 huishoudens, waaronder het mijne.’

Voor ik dat heb verwerkt, gaat Sadiki al verder. ‘Ik zal je nog iets vertellen.’ De geluiden van het kinderprogramma dat Sadiki’s jongste dochter kijkt, staan in schril contrast met de ernst in zijn stem. ‘Omdat de jongerenwoningen een stuk kleiner zijn, is een jongere aan huur per vierkante meter ongeveer twee keer zo veel kwijt als een bewoner van een vrijesectorwoning. Na vijf jaar moeten de jongeren overigens de woning uit.’

Hij neemt een slok van zijn muntthee. ‘Naast het feit dat bewoners onsubtiel uit hun straat worden verjaagd, worden jongeren opgezadeld met belachelijke huurtarieven. Het zijn asociale jongerenwoningen, vermomd als sociale huurwoningen. Toch vallen deze woningen in het Amsterdamse 40/40/20-woonbeleid onder het sociale huursegment. Dat houdt in: 40 procent sociale huur, 40 procent middenhuur en koop en 20 procent hoge huur en koop. Er zit een lek in dit beleid en de corporaties maken hier slim gebruik van.’

Sadiki zet zijn glas weg en rommelt met nog wat documenten. ‘Na al het werk en de energie die ik in de afgelopen jaren in deze strijd heb gestoken, heeft protesteren me het meest opgeleverd. Dat is blijkbaar de enige manier om echt gehoord te worden.’

Meer over