Afscheid

Magazinelezers proeven en keuren. Deze week de hoogte- en dieptepunten..

Anderhalf jaar lang hebben we u vanaf deze plek vermaakt met hoogte- en dieptepunten op alledaags voedselgebied. In Proef stuurden we onszelf naar de supermarkt om eens goed rond te kijken: wat is nieuw, wat valt op, wat zouden we weleens willen proberen? Als we dat hadden gedaan, ging de redactie met ernstige gezichten aan tafel zitten voor een proeverij. U deed hetzelfde – zonder dat ernstige gezicht – en mailde ons de resultaten.Die waren soms himmelhoch jauchzend en soms zum Tode betrübt, een enkele keer allebei tegelijk. In de categorie dieptepunten noteren we bijvoorbeeld de sojaburger (‘gedrocht’), tiramisu van Dolce Italia (‘drassig’), huzarensalade (‘laffe aardappelpuree’), ijskoffie (‘zware romige, zoete plens’), Groentesmoor (‘zout en zurig’) en zo kunnen we nog wel even doorgaan.Maar inspirerender is het om de blijvertjes en de regelrechte vondsten te noemen.Zo konden we niet anders dan enthousiast zijn over de doodgewone slagroomtaart van de HEMA (‘klassieke feesttaart’), currypasta’s – allemaal, maar die van Patak in het bijzonder –, de jam van barones Van Verschuer-van Sminia ofwel de jam van Gijs (Plus-supermarkt) die zijn oorsprong vond in de moestuin van een echte adellijke familie. Verrassend vonden we de appelciders (niet die nieuwe fabrieksdrankjes, maar vooral de duurdere van de slijter konden ons bekoren) en het voorheen ouwewijvendrankje advocaat (ook hier geen duidelijke winnaar: eigenlijk allemaal prima, en hip bovendien). In de categorie werkelijke ontdekkingen hebben we vijf favorieten. Ton doet daarin mee met twee producten: Belze Majoneis (‘nooit meer een andere’ en ‘de lekkerste ooit’), zelfgemaakt door Ton Schroers in Zeeland, en zijn Mannenmosterd (‘fijnzinnig’, ‘voor de metroman’). De hagelslag van Fair Trade bleek het hart van onze lezers/proevers te raken. Woorden schoten te kort voor deze prijzige verwennerij: ‘vet lekker, ongehoord goed, de állerállerlekkerste.’Ook zijn we blij door de ontdekking van de zogenoemde ambachtelijke chips van onder meer Kettle (‘perfectie bestaat’) en Albert Heijns Excellent (‘mooie chip, goede kraak’). Maar niets bereidde ons voor op de stormvloed aan reacties op het Belgische fenomeen Speculoospasta; een broodsmeersel met de smaak van speculaasjes. De reacties waren óf lyrisch of hevig teleurgesteld: ‘Speculoos is waardelaas’, ‘wanstaltige smurrie’, maar er waren ook lezers die erin slaagden de pot in drie dagen leeg te lepelen: ‘mijn nieuwe verslaving.’Ten slotte krijgt u de hartelijke groeten van de familie Van der Haven, vaste deelnemers aan het Proefpanel. Ook van deze groep trouwe deelnemers moeten we afscheid nemen. Bij de familie Van der Haven heeft bijvoorbeeld de supermarkt-sushi in positieve zin diepe indruk gemaakt. De Tivall (nep)spekreepjes daarentegen vielen zó tegen dat ze nooit meer ‘vegadingen’ zullen kopen. Het proeven van advocaat gaf het gezin, aldus hun enthousiaste mail, veel gespreksstof. De meeste indruk maakte de kip in de braadzak van Maggi braadstomen. ‘Helaas moet ik bekennen dat we het daarna nooit meer hebben gegeten.’‘Het leukste aan het proeven vonden we dat het producten waren die we normaal niet zouden kiezen, met als gevolg dat er vaker producten op tafel komen die we normaal niet zouden eten.’Kijk, daar was het ons om te doen. Dus bedanken we Menno, Ria, Quirijn, Gerlien en Matthijs van der Haven, en met hen alle proevers en lezers die met verhalen en tips bijdroegen aan het succes van deze rubriek. Voor na de zomer hebben we iets nieuws bedacht: u hoort nog van ons.

Meer over