Columnarthur van amerongen

Afghanistan werd het trieste slotakkoord van mijn carrière: ik was een laffe inkthoer

null Beeld

In de herfst van 2001 kwam World Press Photo-winnaar Eyal Warshavsky, met wie ik in Israël intensief had samengewerkt, naar Maastricht. Ik woonde daar samen en was werkloos geworden na een mislukt avontuur bij dagblad De Limburger.

Mijn boezemvriend uit Jeruzalem trof me volslagen lethargisch aan en helemaal naar de klote door dope en drank.

Na ettelijke bacchanalen wist Eyal mij te overreden om naar Afghanistan te gaan. Nog één keer bewijzen dat je het trucje kunt, boebele, brulde mijn bloedgabber in het holst van de nacht op de Romeinse brug.

Na een zenuwslopende week in Amsterdam – we moesten duizenden euro’s cash bij elkaar bedelen – waren we via Berlijn, Istanbul en Kirgizië in Dushanbe, de hoofdstad van Tadzjikistan aangekomen.

One of the world’s most dangerous places stond er op de sticker in de bar van spookhotel Tadzjikistan. Na een avondje in een schimmige nachtclub met een juffrouw gedanst te hebben, werd ik de volgende dag volledig gekleed wakker in een stoel op mijn hotelkamer. Ik had in mijn broek gepist en de envelop met dollars in de binnenzak van mijn jas was verdwenen.

De hoer had mij gedrogeerd, een wereldprestatie. Godzijdank kon ik geld lenen van Neil Syson van The Sun, die ik ooit had geholpen in Irak.

Na eindeloos wachten vertrok ons konvooi. De weg naar het front was een dodenakker met duizenden anonieme graven, uitgebrande Russische tanks en verwoeste dorpen. De stroom vluchtelingen, grijsaards, vrouwen in boerka’s en kinderen maakte mij nog banger.

De Amerikaanse bombardementen waren ontzagwekkend en het regende mortiergranaten van de Taliban. Een mensenleven was hier niets waard, het mijne twee keer niets.

Ons groepje buitenlandse journalisten besloot massaal Afghanistan te verlaten na de roofmoord op cameraman Ulf Strömberg.

Afghanen waren zijn barak naast de onze binnengedrongen en hadden hem doodgeschoten. Toen brak ik. Deze expeditie was volstrekt zinloos, ik had niets bereikt met mijn verslaggeving. Omdat ik nu eenmaal de islam als specialisatie had, kwam ik in weerzinwekkende oorlogen terecht, op de been gehouden door drank, alle mogelijke drugs en blinde eerzucht. Ik was een laffe inkthoer die niets te zoeken had in die kutlanden. Een alcoholistische Kuifje met adhd.

Afghanistan werd het trieste slotakkoord van mijn carrière. Ik trok mij opnieuw terug in Maastricht en zakte weg in een poel van drank en drugs. Langzaam krabbelde ik weer omhoog. Twintig jaar later kan ik erom lachen, met een glaasje wijn in mijn moestuin.

De hel van Afghanistan Beeld Gabriël Kousbroek
De hel van AfghanistanBeeld Gabriël Kousbroek
Meer over