Mijn lievelingsfragment

Actrice en scenarist Maike Meijer kiest voor

Omdat de zomer er is om te lezen: zes weken achterelkaar de lievelingsboekpassage van een bekendere Nederlander. Deze week actrice en scenarioschrijver Maike Meijer (54).

Maike Meijer. Beeld Daniel Cohen
Maike Meijer.Beeld Daniel Cohen

‘Het was mijn laatste bezoek, dat had ik voor mezelf uitgemaakt. Marieken vroeg of het nog altijd aan was met mijn lief en ik zei dat ze moest zwijgen. Ze trok verongelijkt een pruillip, kruiste haar armen, en stak haar tong uit. Maar ik wou even alleen zijn met mijn grootmoeder, voor het laatst. In een cafetaria vol lekkende mensen, en jengelende kinderen die andere bezoekers hadden meegebracht, ter compensatie, of om er de nadruk op te leggen dat het leven van de oude doorgegeven was, als stokjes in een eeuwige estafette waar niemand de zin van kent maar waar men zich aan vastklampt in de grote helaasheid der dingen. Het was me zelfs niet meer duidelijk of ze mijn gezelschap nog op prijs stelde, ze zou hier met eender wie zwijgend aan een tafeltje kunnen gezeten hebben.’

Uit: Dimitri Verhulst, De helaasheid der dingen, Uitgeverij Contact, 2009, bladzijde 181

Maike Meijer (54): ‘Tijdens het lezen van dit boek rollen de tranen regelmatig over m’n wangen, zowel het lachen als van het huilen. Dat is denk ik het hoogst bereikbare voor een schrijver. In het bijzonder is dit fragment me altijd bijgebleven. Aan het einde van het verhaal gaat Dimitri op bezoek bij z’n oude oma in het tehuis. Zijn oma heeft hem opgevoed te midden van z’n alcoholische nonkels en vader, in een shitzooi van een huis waar rauw gehakt werd gegeten. Hij bezoekt haar, inmiddels zwaar dementerend, en ze herkent hem niet meer.

Hij maakt ondertussen ook weer dezelfde fout met zijn eigen kind, dat krijgt ook weer een glas alcohol in de kroeg van zijn dronken nonkels. De hele cirkel van het leven wordt in deze passage perfect rondgebreid. Het doorgeven van het estafettestokje, het cafetaria vol lekkende mensen. Verhulst schildert met taal. De helaasheid der dingen is de allermooiste boektitel die ik ken. Iedereen komt in dat tehuis terecht, er is geen ontsnappen aan mogelijk. Dat omschrijft hij precies met die ene zin.’

Meer over