FOTO'S

Balkonscènes en raamgesprekken, hoe lezers contact houden met kwetsbare dierbaren

'Mijn ouders wonen om de hoek en we zien ze regelmatig. Nu met de strikte regels is dat heel anders en zien we ze op afstand. Voor mijn zoon van drie is dit niet te begrijpen. Mijn ouders kunnen gelukkig wel langs wandelen en vandaag gaf hij zijn oma door het glas een kusje bij het afscheid.'Beeld Annemiek Bleumink

De huisquarantaine valt veel mensen zwaar. Voor velen – met name ouderen en chronisch zieken –  is het moeilijk wekenlang  dierbaren niet te kunnen zien of vasthouden. We vroegen u daarom foto's te sturen van hoe u toch contact houdt met de kwetsbaren om u heen; of met de anderen, als u zelf in de risicogroep valt.

Daarop stroomde onze inbox vol met screenshots van kinderen die met grootouders facetimen, foto's  van balkonscènes en raamgesprekken. De mooiste inzendingen op een rij:

'Daar staan ze, mijn ouders. Mijn lieve ouders die sterker en rustiger lijken dan ik. Niet te veel vooruit kijken nu. Iedere dag is er één. We zijn wel wat gewend. Hamsteren doen we niet aan, we hebben genoeg in huis. Dat zijn zo een paar zinnen die ik ze hoor zeggen. Achter het glas, daar staan ze.'Beeld Sylvia de Beir
'Vorige week maakte ik een leesvoer-quarantaine boekje voor mijn 85-jarige oma, omdat ze tot haar eigen ergernis nogal een digibeet is. Offline kan ze lekker lezen wat al haar kleinkinderen uitspoken in deze gekke tijden. Samen met wat kruiswoordpuzzels, tips voor als ze zich verveelt en recepten die ze kan maken met producten die nog wèl verkrijgbaar zijn. Nu de thuisisolatie nog even lijkt te gaan duren ben ik al aan het nadenken over een 2e editie.'Beeld Aina Seerden
'Mijn moeder van 71 heeft borstkanker en wordt momenteel behandeld. Haar weerstand is hierdoor laag. Hoewel ze nog iedere week een dag oppaste bij mij en mijn zusje, kan dat nu niet meer. Het is tijd voor ons om voor onze moeder te gaan zorgen. Maar nu kan dat niet. Ik werk op een basisschool en ben deze weken nog op school bezig. Mijn zusje is zelf zwaar verkouden. We kunnen haar niet vasthouden als ze misselijk is, haar niet troosten nu haar haar uitvalt. We kunnen wel onder haar raam gaan staan en zwaaien en bellen en gebaren. Maar het is toch niet hetzelfde.'Beeld Audree
'Toep (2 jaar) mist zijn opa en oma die normaal vast oppassen, enorm. Daarom facetimet hij nu af en toe met ze. Na afloop is oma helemaal misselijk omdat Toep zo enthousiast zwaait met de telefoon om al zijn speelgoed te laten zien.'Beeld Krista Fox
'Wie zijn de kwetsbaren om ons heen eigenlijk? En: hoe houden we de kinderen bezig? Hoe maak je iemand op afstand blij en hoe help je het bedrijfsleven door de crisis? We bestelden twintig bossen om een tulpenhandel te ondersteunen en gingen met de kinderen de deuren van ons appartementencomplex langs om de bloemen uit te delen. Nu weten we wie hulp nodig heeft en wie ziek is en hebben we meteen iedereen opgevrolijkt, inclusief onszelf.'Beeld Jacco Kulman
'Dit is mijn derde week van social distance. Ik zit hier vanwege mijn auto-immuumziektes. Ik heb de liefste vrienden, collega's en buren die kan wensen. Zelfs mijn twee katten kunnen het beter met elkaar vinden nu ik zoveel thuis ben. Via mijn raam met vensterbank, in mijn werkkamer, hou ik contact met de buitenwereld en zit ik nog steeds lekker in de zon.’Beeld Godelivia Veira
'Ik zet mijn 70-jarige vader elke dag even in de box bij mijn drie maanden oude dochter. Zo leren ze elkaar toch een beetje kennen via FaceTime.'Beeld Iris Koppe
'Mijn dochter fietste 30 kilometer om via het raam te telefoneren met haar 94-jarige oma.'Beeld Michiel Hupkes
'Ik ben een oma van 80 jaar woon alleen. Ik kan niet naar buiten en ben ziek. Vanmorgen hing er aan de achterkant van mijn flat in Amsterdam-Noord een groot spandoekgemaakt door mijn kleindochter van 10 jaar. Haar moeder heeft die vannacht opgehangen aan het hek.'Beeld Bertie Braeken,
'Toch heel eventjes op tuin-bezoek bij oma, die alleen woont en het knuffelen met de kleinkinderen zó mist. Met zelfbedachte en zelfgemaakte lange knuffel-armen.'Beeld Betsie Bo


Dit artikel kwam tot stand met hulp van de Open Redactie. Wilt u ook meedenken met de Volkskrant? Meld u hier aan.

Meer over