Uit eten

Die inhoudsloze kwantiteit van plofketen Happy Italy – daar zit een luchtje aan

Amsterdam, Restaurant Happy Italy Beeld Els Zweerink
Amsterdam, Restaurant Happy ItalyBeeld Els Zweerink

Restaurantketen Happy Italy – sinds kort in handen van een groot private-equityfonds – serveert reusachtige porties tegen bodemprijzen. Lekker is anders.

Happy Italy, Zuidelijke Wandelweg 78 Amsterdam (en in nog 16 andere steden) happyitaly.nl

Cijfer: 5

Restaurantketen met 21 vestigingen. Pizza’s (ook zoete, met Nutella en KitKat) en pasta’s voor bodemprijzen. Dagelijks open tussen 12.00 en 22.00 uur

Ik heb een broertje, en weet dus dat als iemand een uitgestoken wijsvinger voor je gezicht wappert – ‘Ruik eens aan mijn vinger?’– de kans aanzienlijk is dat die seconden daarvoor nog tussen zijn billen zat. Daar moet ik steeds aan denken wanneer ik het uit de kluiten gewassen reclamebeeld zie van het restaurant dat we deze week bezochten: een superknap meisje in een tanktopje en met zo’n bedenkelijke modellenblik, met onder haar neus een vinger waarop een snorretje is getekend. Wat ruik ik toch, lijkt ze te denken. Is het de pasta – of is het iets anders?

Happy Italy, ‘The Fast Italian’, is een snelgroeiende keten waar je voor weinig geld gigantische porties krijgt geserveerd. Eerder dit jaar kwam het Rotterdamse bedrijf in handen van de grootste restaurantgroep van Nederland, Restaurant Company Europe (RCE), die ook biefstukkoning Loetje inlijfde. RCE is dan weer grotendeels in handen van Waterland, een groot private equity-fonds met een zogeheten buy-and-build-strategie: bedrijven opkopen, samenvoegen, strenge begrotingseisen opleggen en daarna met veel winst verkopen – ze doen ook in kinderdagverblijven, thuiszorgorganisaties en casino’s. Terwijl het gros van de Nederlandse horeca met moeite (en vaak met fikse schulden) opkrabbelt van anderhalf jaar coronamaatregelen, wil RCE binnen vier jaar het aantal locaties verdubbelen en de omzet verdrievoudigen naar 300 miljoen euro. ‘Groei is onze belangrijkste pijler’, ronkt het persbericht, waarin het woord ‘eten’ niet één keer voorkomt.

Dat een bedrijf waarin dit soort bedragen omgaan niet een paar tientjes kan missen voor iemand die de menukaart even checkt op fouten, vind ik onheilspellend. ‘Panne conne oli’ luidt de compleet verhakselde naam van het eerste gerecht dat we op de kaart van Happy Italy zien. Even verderop gaat het over ‘pommedore’. Een Italiaan die de woorden brood, olie en tomaat niet kan spellen – dat belooft weinig goeds.

We worden vriendelijk ontvangen en de hele avond met een glimlach bediend. De serveersters hebben geen benul van wat er op de borden ligt en kunnen geen één vraag beantwoorden, maar lief zijn ze wel. Met een oppervlakte van 500 vierkante meter is de Amsterdamse vestiging een kleintje, de meeste meten tussen de 900 en 1.000. Het eten komt uit een productiefabriek in Dordrecht en wordt in de restaurants afgemaakt – het uitrollen en opgooien van het pizzadeeg is in de open keuken te zien. Zowel de inrichting als het menu is overal ongeveer hetzelfde: decoratieve tomatenblikken, Nutellapotten en houtblokken (de pizza-oven werkt overigens op gas), krijtborden met onbegrijpelijke Engelstalige quotes (‘I loved Nutella before the internet made it cool.’).

We vangen aan met een broodje met drie smeersels (‘panne conne tre creme’, € 4,95). Het brood is pips maar knapperig en warm, de tapenade best oké, zowel in de aioli als de knoflookolie proeven we kurkige, rauwe knoflook. In de ‘cezare salad’ (€ 7,95) zitten stukken fiks gepekelde maar daardoor ook nog sappige kip, een soort minisoepstengels bij wijze van croutons en een mayonaiseachtige saus. Het gemengde voorgerecht (‘Antipasti misto’, € 5,25) is een flink bord versgesneden en mooi opgemaakte vleeswaren van matige kwaliteit, met olijven en gedroogde tomaat, alles liefdeloos overspoten met zoete balsamico-fritessaus.

Vier minuten na het bestellen arriveert de wagenwielgrote pizza ‘Quattro continenti’ (€ 9,95) die ons niet alleen vanwege de naam (wélke continenten? Heet dit geen ‘quattro stagioni’?) voor allerlei raadsels plaatst. Het beleg lijkt verdeeld door een dolleman – op driekwart ligt niks, op eenvierde een grote berg rauwe champignons, een kwart artisjokhart en twee plakken ham op elkaar. Bovenal is het wonderlijk dat de pizza er weliswaar uítziet als een pizza (rond, kazig, driedimensionaal) maar werkelijk álles ontbeert wat daar fijn aan is. Dan heb ik het niet alleen over de geblakerd-rokerige korst, het kauwzame deeg, de hartige saus van een pizza van hoge kwaliteit, maar het mist ook het prettig fout-vettig-druipende van iets uit de diepvries of uit de stationshal. Het deeg smaakt naar niks, de saus smaakt naar niks, de kaas smaakt zelfs naar minder dan niks. Het is alsof we een hologram eten; een dystopische science-fictionpizza.

Pasta Bianca: Knoflook, peterselie, rode pepertjes & olijfolie Beeld Els Zweerink
Pasta Bianca: Knoflook, peterselie, rode pepertjes & olijfolieBeeld Els Zweerink

Werkelijk verdrietig wordt het bij de pasta, geserveerd in asymmetrische, nachtspiegelachtige troggen. Onze ‘Tagliatelle bolognese’ (€ 9,25) lijkt op een door een gefrustreerde huisvader tot prut gestompte magnetronlasagne en is als zodanig nog wel te eten, maar de ‘Spaghetti bianca’ (€ 4,95) laten we na een muizenhapje staan. Pasta met niets dan olie, knoflook en een pepertje kan een geweldige bereiding zijn (ook liefkozend ‘a.o.p.’ genoemd, zie kader), maar deze zout- en structuurloze noedels, jeukende dotten krulpeterselie, volledig geoxideerde rauweknoflookolie en een in drieën gesneden rode peper roepen slechts associaties op van lettervermicelli bewerkt met WD-40. Dan kun je nog zo goedkoop zijn, ik vind het schandalig dat een restaurant zoiets serveert. Het vriendelijke aanbod ‘de restjes’ mee naar huis te nemen, slaan we beleefd af.

Als dessert bestellen we de zoete pizza met Nutella en KitKat (€ 7,50, tegen betaling nog te beleggen met een supplement van nog meer KitKat). Ik kan daar verder weinig over zeggen. De tiramisu (€ 4,25, in een weckpotje) is weliswaar slecht gemengd (we komen taaie brokken mascarpone tegen) maar smaakt verrassend prima.

 Pizza met Nutella Beeld Els Zweerink
Pizza met NutellaBeeld Els Zweerink

Ik ben doorgaans best gevoelig voor een dosis goeie ouwe kwantiteit. Hoewel het idee van grootschalige verketening van de horeca me tegenstaat – kijk wat er met de winkelstraten is gebeurd – zijn er genoeg die prima eten serveren. Neem het Brabantse Montimar, dat ik vorige zomer besprak, of De Pizzabakkers, of Spaghetteria. Maar er is een grens aan het cynisme en het dedain voor eetcultuur dat een mens kan verdragen: er is niemand bij Happy Italy werkelijk geïnteresseerd in Italiaans eten, hoe dat zou kunnen smaken, of hoe je het lekker maakt. De enige pijler is groei en daarvoor hoef je alleen maar genoeg mensen wijs te maken dat het hier een Italiaans restaurant betreft, en dat ze een goeie deal krijgen.

Bij het weggaan loop ik het snormeisje weer voorbij – ze kijkt nog vertwijfelder dan eerst. ‘Trap er niet in!’ sis ik haar toe. ‘Het is bullshit, wat je ruikt.’

Aglio e olio

Pasta geldt in Nederland inmiddels als de meest populaire avondmaaltijd. In Italië wordt de deegwaar traditioneel niet als hoofdgerecht, maar als tussengang gegeten – de zogenoemde primo piatto tussen de antipasto en het hoofdgerecht in. Die wordt dan ook niet, zoals hier gebruikelijk is, toegedekt met een dikke klodder rijkgevulde saus. Vaak gaat het om maar een paar eetlepels van iets lekkers die zorgvuldig door de pasta worden geroerd en dan bij voorkeur goed blijven plakken – de juiste pastasoort gebruiken bij de juiste saus kan daarbij helpen.

De eenvoudigste pasta heet aglio e olio – knoflook en olie – met een gedroogd pepertje erbij vaak liefdevol afgekort als a.o.p. Het recept is bijna belachelijk eenvoudig: je bakt de gehakte of platgeslagen knoflook en peper geurig in de olie, schudt die om met beetgare, in flink zout water gekookte pasta en voegt dan driftig schuddend een flinke scheut zetmeelrijk kookvocht toe. Dat kookvocht emulgeert, als je het goed doet, met de olie, zodat, als bij toverslag, een romige saus ontstaat.

A.o.p. is de basis voor duizenden fijne maaltijden. Je kunt kruiden toevoegen, of ansjovis, of ui, of tomaat, of welke groente je maar bij de hand hebt. De truc met olie en kookvocht maakt iedere pasta lekker.

Podcast Leonardo Pacenti

Podcast waarin Hiske pasta a.o.p. maakt met Leonardo Pacenti

Meer over