Zwarte Piet blijkt een Pools meisje

..

Van onze verslaggever Noël van Bemmel

Waalwijk ‘Welkom in het speelgoedpaleis!’, zegt teamleider Wilma. Zij gaat haastig voor door de gangen van distributiebedrijf docdata fulfilment in Waalwijk. Hier, in een grote hal op een industrieterrein, worden de duizenden en duizenden cadeautjes verstuurd die dagelijks via webwinkels worden gekocht. Een gekkenhuis dat zeven dagen per week op volle toeren draait.

We snellen langs een garderobe waar een berg winterjassen op de vloer ligt, door een lege kantine waar slechts kruimels van appelflappen op tafel liggen, snel door een klapdeur, en dan staan we opeens in een hoge hal vol kleur en beweging. Alsof je een gouden ticket van Willie Wonka hebt ingeleverd. Naast de deur staan pallets vol Sissi-dvd’s, ridderkastelen van Lego en ijsmachines van Play-Doh. In het midden raast en kronkelt een lopende band vol cadeautjes, en op trappetjes en in gangetjes krioelen helpers op zoek naar het juiste geschenk voor de juiste persoon. Eén van hen schept met een lichtblauwe sneeuwschuiver pakketjes uit een glijbaan van de postsorteermachine in rolcontainers voor de postbode.

De helpers van Sinterklaas en van de Kerstman zijn geen Zwarte Pieten of elfen met groene laarzen en puntmutsen. Het zijn voornamelijk jonge vrouwen uit Polen met coltruien aan en een laserscanner in de hand. Zij lopen tussen de tien meter hoge stellingen door, die zijn gevuld met wifi-apparaten, bordspelen en knalgele pistolen met kogels die blijven kleven. Sinds webwinkel bol.com anderhalve maand geleden het assortiment uitbreidde met speelgoed, heeft docdata er veel schappen bij moeten bouwen.

‘Hier, probeer het zelf maar eens’, zegt de 22-jarige Grazyna, een lange Poolse uit het plaatsje Zawadzkie. Op haar scanner staan tientallen orders met meer dan 200 producten. Een ervaren orderpikker, legt zij uit, stopt gemiddeld twee dingen per minuut in zijn bak. Zij wijst op een grijze kar op wielen die al half vol is met glimmende dozen. We gaan snel op zoek naar een pakket overschrijfbare dvd’s van Sony: begane grond, stelling 12, kast A, vierde plank. Halverwege passeren we een rij roze babypoppen met bewegingssensor die opeens allemaal beginnen te kirren en te roepen.

Grazyna deelt met drie andere meisjes een huis in het nabijgelegen dorpje Cromvoirt. Zij is daar neergezet door uitzendbureau Randstad. ‘Ik ben wel tevreden; ik verdien geld en ik kan mijn Engels oefenen.’ Ze zou alleen liever in een plaatsje wonen waar wat meer te beleven is. Komend jaar hoopt Grazyna genoeg te hebben gespaard om aan een studie economie te beginnen. De orderpikkers van docdata verdienen het minimumloon.

De trots van het bedrijf is de kronkelende sorteerband in het midden. Medewerkers zetten één voor één alle spullen uit een karretje op rubberen tegels die voorbij razen. Ogenschijnlijk lukraak. Maar een computer scant iedere tegel en dropt de juiste spullen met de juiste factuur in één bak. Waarna een andere Poolse dame er een postpakketje van maakt en die via een tweede lopende band richting postsorteermachine stuurt.

‘Zo’n machine hebben ze nergens anders’, zegt divisiedirecteur Jack Heijkans. Ook hij moet doorwerken in het weekeinde. Zijn opdracht: zorgen dat 100 duizend producten al een dag na bestelling bij de consument worden afgeleverd. Dat kan alleen als de spullen op voorraad zijn. Daarom heeft docdata vier distributiehallen in Waalwijk waar 350 mensen werken. ‘We verwerken nu bijna 100 duizend bestellingen per dag.’

Heijkans heeft naar eigen zeggen geen last van de crisis. Integendeel. De mensen gaan volgens hem nu juist meer kopen via internet. ‘Bol.com vraagt 1,95 euro verzendkosten. Daar kun je tijdens het winkelen niet eens voor parkeren.’

Meer over