Zo zijn onze manieren

'Ik ben blij dat ik u zie, want ik moet u wat vragen', zegt een mevrouw met een buitenlands accent tegen de hoofdconducteur in de intercity naar Limburg die woensdag om 17.40 uur van Amsterdam Amstel is vertrokken....

De hoofdconducteur, een keurige man van een jaar of 35, zegt dat mevrouw in overtreding is. Want ze had een van de vijf retourkaartjes moeten afstempelen. Ze heeft dus geen geldig vervoersbewijs en daarom moet ze er bij hem een kopen. Dat kost 35 gulden. Hij kan ook simpel een kaartje geldig maken door er een stempel op te zetten maar dat is tegen de regels, zegt hij glimlachend. 35 gulden, mevrouw. De verbijsterde mevrouw legt nog eens uit dat het haar schuld niet is want de lokettiste had immers gezegd dat ze het in de trein moest vragen. Het helpt niet. 35 gulden. Zo zijn de regels.

De mevrouw krijgt hulp van twee steeds kwaaier wordende reizigers in haar buurt. Waarom moet een buitenlandse mevrouw met liefst vijf geldige plaatsbewijzen een kaartje kopen tegen het schandalig dure treintarief? Waarom kan de hoofdconducteur niet simpel een stempeltje zetten? Het helpt allemaal niets. 35 gulden, mevrouw. Dat zijn de regels. 'Wilt nu niet betalen? Dan bel ik de spoorwegpolitie. Nee, mijn chef kunt u niet te spreken krijgen. Mijn naam geef ik ook niet. Ik geef u wel mijn nummer: 650150.'

In deze tijd van agentenschaarste en cellentekort staan niettemin twee leden van de Spoorwegpolitie in Utrecht op het perron klaar. Ze nemen de mevrouw over van de hoofdconducteur die al een proces-verbaal heeft geschreven. De mevrouw gaat met de agenten naar het bureau. Hoofdconducteur 650150 stapt tevreden weer in de trein naar het zuiden. Hij heeft zijn sporen vandaag weer verdiend. Hij wordt vast nog wel eens hoofdhoofdconducteur.

Piet van Seeters

Meer over