ColumnFrank Kalshoven

Veel huishoudens kunnen hun CO2-uitstoot makkelijk compenseren

null Beeld

Nu even praktisch. Hogere doelen van het klimaatbeleid? Instrumenten van klimaatbeleid? Green deal? Laat het even zitten. Want dit weekeinde nog kunnen we met z’n allen onze CO2-uitstoot van het hele jaar 2021 compenseren. En het kost (afgezet tegen de koopkracht van veel huishoudens) maar een klein beetje.

Hoe ik erop kom? Door een lezersbrief in die andere goede krant, NRC. Die lezer schreef vorige week dat hij de CO2-uitstoot van zijn gezin en bedrijf compenseert via de aankoop van CO2-certificaten. Overcompenseert, want hij koopt tien keer zoveel rechten als nodig ter compensatie. ‘We moeten niet naar nul, naar stilstand; we moeten als de wiedeweerga in de achteruit’, legde hij uit.

Hoe doe je dat? Wie geen zin heeft in rekenwerk beschouwt zichzelf als een ‘gemiddeld Nederland huishouden’. Dat stoot, volgens Milieu Centraal, per jaar 7,5 ton CO2 uit door energie in huis en vervoer, en nog eens 12,5 ton op indirecte wijze door het kopen van voeding, spullen en kleding. Totaal: 20 ton per jaar per huishouden.

Zin om preciezer te zijn? Op internet staan allerlei rekenhulpjes. Gedrag maakt veel uit. Voor mijn huishouden van twee kwam ik in totaal op 10 ton per jaar.

De volgende stap is de compensatie. Hoe? Door ‘carbon credits’ te kopen, koolstoftegoed. De betrokken stichtingen gebruiken de opbrengst om projecten te financieren die CO2-uitstoot verminderen, bijvoorbeeld (maar niet alleen) bosaanleg of -onderhoud.

Wat kost dat? Dat is afhankelijk van het soort certificaat, maar tussen de 15 en 20 euro per ton ben je klaar. Voor mijn huishouden pakweg 15 euro per maand. Dat kan er bij ons thuis makkelijk af. En we zijn de enigen niet.

Stelt het kwantitatief al iets voor? Zonder afbreuk te willen doen aan het goede werk dat wordt verricht: nee, niet echt. De inkomsten van de betrokken stichtingen zijn bescheiden. Een dik miljoen voor het Fair Climate Fund, bijvoorbeeld. Een miljoen of drie voor Trees for All. En die laatste stichting is al twintig jaar bezig. Rabobank kondigde dit jaar de oprichting aan van een ‘carbon bank’, en daarmee ontstaat zicht op massa. De bank heeft in Nederland immers 8,8 miljoen klanten. Maar goed, we hoeven niet op de Rabo te wachten.

Is er iets tegen? Er zijn ten minste drie kritische geluiden te beluisteren over koolstoftegoeden. Ten eerste: we moeten de CO2-uitstoot verminderen, niet compenseren. Ten tweede: voor al het bos dat nodig is om de wereldwijde uitstoot te compenseren, heb je meer dan één aardbol nodig. Ten derde: het netjes administreren van die ‘carbon credits’ is nogal een gedoe.

Ik ben eerlijk gezegd niet zo onder de indruk van deze kritiek. Ja, de uitstoot moet omlaag, maar als huishoudens in de tussentijd compenseren heeft dat wel degelijk een positief effect. Dit geldt ook voor het ruimte-argument: voorlopig is er ruimte zat. En ik denk overigens dat de mogelijkheden om in de landbouw koolstof in de grond op te slaan nogal worden onderschat. En ja, de administratie is lastig, maar als er wat serieuzer geld naar de sector gaat, zal dat snel worden opgelost.

Acht miljoen huishoudens, gemiddeld 20 ton per huishouden, 20 euro per ton. Dat is 3,2 miljard euro dit jaar, aflopend naar nul euro in 2050 (als de wereldeconomie CO2-neutraal is). Laten we er dit weekeinde een lekker begin mee maken.

Frank Kalshoven is directeur van De Argumentenfabriek. Reageren? E-mail: frank@argumentenfabriek.nl.

Meer over