Trendy als de pest

Eventjes een pijnlijke teleurstelling toen het laadje van het doosje lucifers niet meer van hout werd gemaakt maar van dun karton....

Het is prettig als de doodgewone spullen om je heen je leven niet al te zeer verlelijken, en het kan gebeuren dat je dingen koopt die je niet nodig hebt maar te mooi zijn om te laten liggen.

Het overkwam me twee keer op een zelfde dag, en later zat ik met verbazing naar mijn aankopen te kijken. Toen ze naast elkaar op tafel lagen. Een nuchter blikje vaseline uit Almelo en wat voor op brood van typisch Franse aanstellerij. Je tuint in de ouderwetse schattigheid van een miniatuur houten kratje, als er een zacht, wit schimmelkaasje in ligt te stinken voor vijf gulden per 200 gram. Het blikje vaseline is geel met rood en er staat op wat het is en hoe je het open krijgt. Meer niet en dat komt zelden voor. Op bijna alle verpakkingen staat het woord nieuw of nu 20 procent meer en niet hoe ze open moeten. Dit blikje vaseline moet er niks van hebben en vanzelf ga je er daarom van houden.

Het kaasje kwam door het kratje. Gut wat enig. Vijf repen wit hout zijn tot een bakje gevouwen. Het kaasje in plastic folie erin, dan vastgebonden aan het kratje met een eindje nepstro dat ook nog eens aan het kaasje is vastgeplakt met een fors etiket met een gestyleerde vogel erop en gouden letters. Opzij van het kratje is ook de vogel afgedrukt en de naam van het kaasje. In rood. Onder op een etiket met de streepjescode, de datum waarop het kaasje verrot zal zijn en de in Duitsland verplichte uitvoerige productomschrijving: Französischer Weichkäse aus pasteurisierter Milch mit Weisschimmel auf der Rinse.

Vijf eindjes antiek luciferdozenhout waarvan er twee zo zijn gestanst dat de hoeken van het kratje met zwaluwstaartjes verbonden lijken, acht forse nietjes om het kratje bijeen te houden, een eind nepstro, een lap plastic, twee etiketten, een opdruk op het hout, en dan ook nog eens wat zachte kaas, samen voor vijf gulden, waarvan de kruidenier de helft voor zichzelf houdt. Dat kan helemaal niet, maar zo maf zijn de Fransen, die doen dat toch. Hoe langer je er naar kijkt, hoe bespottelijker het cadeautje, want dat is het, eerder een cadeautje dan een kaasje. Gedoe.

Het blikje vaseline maakt nieuwsgierig. Moeten we voor onze naaimachine niet ook een flesje olie van Kroon Oil uit Almelo? We denken maar zo, dat een stuk eigenwijs daar de leiding heeft die zich niet door de kunstacademie op stang laat jagen en alles simpel houdt. Maar moederlief, ook Kroon Oil gaat met de tijd mee.

Niet in alles. De honderdliter oliedrums in rood en wit zijn van een onverwoestbare schoonheid die geen tijd kent en er is een gele pot kogelagervet, zo brutaal eenvoudig dat je wou dat je kogellagers had in huis die vet vragen. Maar er is nieuws. De nieuwe 'groene lijn' voor de tweewielerij. Dit jaar nog

te verwachten bij de fietsenmaker. Biologisch afbreekbare oliën en vetten voor op en aan de fiets. Op een plastic tuutflesje milieu-olie staat BIO en als dat je niks zegt (het begrip betekent ook werkelijk niks meer), moet de kleur van de olie overtuigen.Die is zo groen als dameslikeur. Niet lelijk, het is een vrolijk flesje dat weliswaar niet tippen kan aan het blikje vaseline, maar op het schap in het schuurtje verknoeit het je humeur op geen stukken na, zoals de parfumverpakkingen in de badkamer dat wel degelijk doen.

De grootste omwenteling bij Kroon Oil zit hem in de olie voor de jeugd. We hebben geprobeerd er een 'trendy uitstraling' aan te geven, zegt een marketingman in Almelo.

Aan wat? Aan de olie voor het tuig op de scooter. Is alles wat op een scooter rijdt tuig?

Ja. Als je zijn nieuwste flacon smeerolie voor scooters ziet weet je hoe de Almelose oliehandelaar er over denkt. Op de plastic fles staat een jongen afgebeeld op een opgevoerde scooter, agressieve grijns op zijn smoel, geen helm op natuurlijk, en op topsnelheid over het trottoir op zoek naar een oud vrouwtje om ondersteboven te rijden.

Meer over