Tijgerin of muts? Pia Dijkstra doet onderzoek

Is de Nederlandse vrouw een watje, vooral geïnteresseerd in ‘leuk’ werk dat intellectueel niet te veel eist en dat niet botst met het thuis mutsen met de baby?...

Binnenkort komt wetenschappelijk geschraagd antwoord op deze existentiële vraag, die de natie verdeelt tussen het kamp-Heleen Mees (buffelen, kinderen uitbesteden) en het kamp-Beatrijs Smulders (babysabbatical). Er komt een onderzoek naar het verschil in ambities tussen mannen en vrouwen, in opdracht van de Taskforce DeeltijdPlus.

Het is een van de aardigste voorstellen uit het dinsdag gepresenteerde werkplan van de werkgroep. Een ander plan is een webwijzer waarop het Nibud voorrekent wat extra werken oplevert.

De groep denkt sinds april in opdracht van de regering na over de vraag: hoe krijgen we vrouwen aan het werk? Daarbij richt ze zich op het segment waar relatief veel winst te halen valt: de 1,5 miljoen vrouwen die minder dan 24 uur per week werken. Als dat met overredingskracht en flankerend beleid opgekrikt kan worden naar 32 uur per week is een wereld gewonnen, is de redenering.

Meer vrouwen aan het werk vindt het kabinet niet alleen wenselijk omdat een tekort aan arbeidskrachten dreigt. Ook belangrijk is dat schrikbarend veel vrouwen (60 procent) financieel niet op eigen benen kunnen staan. Funest als de man er vandoor gaat met een ander.

Het middel, zegt de Task-force, heet cultuurverandering. In april 2010 hopen de leden dat bereikt te hebben. Bij zoiets ontastbaars horen ongrijpbare instrumenten: onderzoek, peilingen, debatten, communicatie.

En vrouwen niet afschrikken. Dus bleef Taskforcevoorzitter Pia Dijkstra gisteren herhalen dat vrouwen niets moeten, dat het de Taskforce te doen is om het faciliteren van vrijwillige keuzen.

Dijkstra: ‘Ik kom geregeld jonge vrouwen tegen die niet aan kinderen durven te beginnen, omdat ze bang zijn hun carrièrekansen te verspelen. Wij gaan de feiten van de fictie scheiden.’

En kan de overheid nog iets betekenen? Dijkstra: ‘Betrouwbaar zijn. Dus niet de regeling voor kinderopvang steeds veranderen.’

Die opmerking kwam nadat de laatste bewindspersoon, minister Plasterk van Emancipatie, de zaal had verlaten. ‘Dat is nou jammer’, riep iemand uit het publiek.

Meer over