columnpeter de waard

Stapt zelfs respectabele The Economist in de mallotige wereld van de NFT’s?

null Beeld -
Beeld -

Wie over politiek bericht hoeft geen Tweede Kamerlid te zijn, wie over film geen acteur en wie over beleggen geen aandeelhouder.

Integendeel. Om open en onbevooroordeeld over iets te schrijven, moet er juist afstand worden bewaard. Belangenverstrengeling is onwenselijk. Wie zelf aandelen Philips in portefeuille heeft waarmee wordt gehoopt op financieel gewin, kan beter de tegenvallende kwartaalcijfers niet becommentariëren.

Daarom is het opvallend dat The Economist, het kerkboek van de elite, zich zelf nu op het gladde ijs van de cryptomunten begeeft. Het blad heeft het eigendomsrecht op de omslag van de editie van 18 september te koop aangeboden op een digitale veilingsite. Het is een tekening van Alice in Wonderland die ronddwaalt in een door blockchains geregeerde financiële wereld.

Het Britse weekblad staat tot nu toe bekend als de degelijkheid zelve, wars van stunts en fratsen. Stukken worden niet gesigneerd, omdat de redactie met één liberale mond spreekt. Het koestert zijn ivoren toren. Dat het zich nu ineens stort in de krochten van de digitale nieuwlichterij met een non-fungible token (NFT) van de eigen cover is bizar.

De non-fungible token, een digitaal eigendomsbewijs van een rariteit, kwam dit voorjaar in het middelpunt van de belangstelling als nieuwe speeltje van miljardairs die al vier landhuizen, een garage vol Italiaanse sportauto’s en een privéjet hebben. Bij het veilinghuis Christie’s werd in maart 60 miljoen euro betaald voor een collage van digitale plaatjes van een Amerikaanse kunstenaar.

Vlak daarna werd nog meer digitale idioterie verhandeld, zoals de allereerste tweet, een song van Elon Musk en een collage van documenten van klokkenluider Edward Snowden: allemaal voor miljoenenbedragen.

Net nu de hype wat wegebt, stapt The Economist er in. Het blad zegt dat het altijd een oog heeft gehad voor nieuwe ontwikkelingen, zoals zelfrijdende auto’s en gentherapieën, en dat het daarom ook wil ervaren hoe iets werkt dat de financiële wereld kan transformeren. De hoogste bieder krijgt overigens geen fraaie afdruk van de tekening, maar alleen een digitaal certificaat.

Het blad geeft toe dat het een enigszins hypocriet initiatief is, omdat het blad tot nu toe geen goed woord over had voor de crypto-anarchie en vooral de energieverspilling bij het delven van bitcoins bekritiseerde. Als The Economist op die manier in innovatie wil participeren, zou het net zo goed, of misschien beter, in een windmolenpark , kunnen stappen.

Ook de financiële journalistiek rekt de grenzen steeds verder op. Dertig jaar geleden werd nog massaal schande geroepen toen Nieuwe Revu-journalisten met een ton zwart geld langs de banken gingen. Undercoveroperaties waren not done, omdat met open vizier moest worden gestreden. Als zelfs The Economist zijn geloofsbelijdenis uit het kerkboek scheurt, kan een ander wel een misdaad plegen om over criminaliteit te berichten.

Meer over