Rechters schieten Wall Street te hulp

De rechterlijke macht in Amerika heeft deze week paal en perk gesteld aan de aansprakelijkheid van effectenbanken voor verliezen op de beurs....

Van onze verslaggever Douwe Douwes

Met zijn serie vonnissen heeft Pollack paal en perk gesteld aan de aansprakelijkheid van banken bij verliezen op de beurs. In een vierde zaak verwierp de federale rechter Harold Baer de klachten van een groep beleggers aan het adres van Goldman Sachs, Morgan Stanley en Credit Suisse First Boston.

Hoewel de claims in detail verschillen, komen ze in de kern op hetzelfde neer. De eisers willen via class action suits - rechtzaken die gezamenlijk worden aangespannen door een groep gedupeerden - de schade verhalen die ze hebben geleden door het ineenzijgen van de koersen van technologiebedrijven.

De effectenhuizen staan in de beklaagdenbank sinds de internetzeepbel in het voorjaar van 2000 klapte. Met positieve analistenrapporten zouden de zakenbanken de koersen van internetbedrijven hebben opgestuwd. In ruil voor koopadviezen probeerden zij de dotcommers over te halen om hun beursemissies aan de bank te gunnen. De beleggers die de aandelen op aanraden van de banken hadden gekocht, zaten met de gebakken peren toen de zeepbel op de aandelenmarkt klapte.

Eliot Spitzer, de openbare aanklager van New York, dwong tien grote zakenbanken eerder dit jaar al tot het betalen van een gezamenlijke schadevergoeding van 1,4 miljard euro vanwege belangenverstrengelingen en partijdig advies. Bovendien werden twee analisten voor het leven verbannen uit de financiële sector. Een van hen was Henry Blodget, de internetanalist van Merrill Lynch.

Deze sancties werden evenwel opgelegd zonder tussenkomst van een rechter. Nu de rechters Pollack en Baer in meerdere zaken in het voordeel van de zakenbanken hebben gevonnist, staan de effectenhuizen een stuk sterker tegenover beleggers die juridische stappen willen ondernemen. De bewoordingen waarin Pollack in de laatste zaak tegen Merrill Lynch oordeelt, laat weinig aan de verbeelding over. Volgens hem zijn de eisers 'hoog-risico speculanten', en was het in de late jaren negentig wijd en zijd bekend dat de zakenbanken zowel analistenrapporten uitgaven als beursemissies begeleidden. De eisende beleggers kregen een extra veeg uit de pan omdat hun advocaten geen directe relatie aan konden tonen tussen Merrill Lynch en de klagers. Ze gingen er in de ogen van Pollack voetstoots van uit dat de verbanning van analist Blodget voldoende aanleiding was voor een schadevergoeding van zijn voormalige werkgever. Ook al hadden ze nooit een rapport van Blodget onder ogen gehad.

De kater van het einde van de internethype is voor de effectenhuizen overigens nog lang niet over. De zakenbanken wachten nog tientallen andere zaken voor rechtbanken en geschillencommissies. Maar met de uitspraken van Pollack en Baer is het voor beleggers wel een stuk moeilijker geworden om schadevergoeding te krijgen. Alleen het wijzen op belangenverstrengelingen en slechte analistenrapporten blijkt niet voldoende om geld los te krijgen.

Meer over