OP = OP

Wie zijn geld naar de Postbank brengt, weet dat een grommende leeuw over het saldo waakt. Dat geldt zeker voor de naar de koning van de jungle vernoemde Leeuwrekening, een spaarrekening waarover een 'riante' rente van 3 procent wordt vergoed....

Feestje van de leeuw verdringt 'house-warming'

Deze Postbankleeuw wil dat geen mens aan het geld komt, ook de cliënt zelf niet. Wie dat wel doet, laat hij zijn tanden zien: een boeterente voor opnames van meer dan tienduizend gulden.

Er is echter één uitzondering. Als de klant zijn saldo gebruikt om een huis te kopen, glimlacht de leeuw en is de opname boetevrij. Maar zelfs dan laat hij het saldo niet zo maar los - al bewaakt hij het met moderne bureaucratie, niet met vervaarlijk gegrom.

Een 26-jarige inwoner uit Heiloo kocht begin juni een huis. Vóór 1 juli zou zij de aankoopsom betalen. Hiervoor wilde zij haar spaarsaldo van vijftigduizend gulden op de Leeuwrekening gebruiken.

Op 19 juni vroeg zij de Postbank het geld over te maken naar de notaris. Naast een overschrijvingsformulier stuurde zij voor de zekerheid ook een begeleidende brief en een aankoopbevestiging van het huis, waarin vet gedrukt de datum van overdracht: 1 juli.

Er kon niets misgaan, zo leek het. Maar op 1 juli meldde de notaris onverwachts dat het geld nog niet binnen was en dat daarom de voor die dag geplande overdracht van het huis niet kon doorgaan. De Postbank had de opdracht nog niet uitgevoerd tot overboeking van vijftigduizend gulden van de Leeuwrekening naar de notaris.

Boos belde de huizenkoper haar bank op. Pas nu meldde de Postbank, die in de dagen daarvoor niets van zich had laten horen, dat zij een nieuwe betalingsopdracht moest verstrekken. Eerst moest zij het geld via wéér een overschrijvingsformulier overmaken van de Leeuwrekening naar haar gewone betaalrekening. Daarna moest zij een nieuw overschrijvingsformulier invullen om het geld weer van de gewone rekening naar de notaris te krijgen. Blijkbaar waren haar de kleine lettertjes van de Leeuwrekening ontgaan, waar deze beperkingen in staan vermeld.

Goed, foutje van de huizenkoper - al had de Postbank haar daar ook tijdig op kunnen wijzen. Bovendien is wat er daarna gebeurde, in de kleine lettertjes niet terug te vinden. Opnieuw overboeken, en nu goed, kon niet meer op 1 juli. Telefonisch overboeken kon evenmin. Daarvoor wilde de Postbank namelijk het volledige koopcontract zien. Maar dat zou de klant pas krijgen als zij de koopsom had voldaan. De leeuw dwong haar in een vicieuze cirkel.

Na veel bellen streek de leeuw eindelijk met zijn poot over het hart. De overschrijvingen en het 'voorlopige' koopcontract konden op 1 juli aan de Postbank worden gefaxt. Dat betekende overigens niet dat ook het geld die dag werd overgemaakt. Pas op 7 juli ging het geld eindelijk van de Leeuwrekening naar de betaalrekening. Op 14 juli was het geld bij de notaris en kon de overdracht plaatsvinden. Dat zijn dertien valutadagen in totaal: de leeuw bouwde een feestje. De huizenkoper niet: zij moest haar feestje, de housewarming-party, uitstellen tot na haar vakantie.

ABN Amro eet spaargeld klanten gedeeltelijk zelf op

ABN Amro voert geen roofdieren in haar groen-gele wapenschild. Toch blijkt de grootste bank van Nederland nog aanzienlijk roofzuchtiger dan de Postbank-leeuw. De bank zet namelijk soms haar tanden in spaargeld van haar klanten.

Vorige week zaterdag constateerde de Volkskrant in de rubriek Rood of Zwart dat hoogrentende spaarrekeningen zoals van Spaarbeleg en Roparco zo langzamerhand 'nauwelijks meer' rente vergoeden dan 'gewone' spaarrekeningen van de grote banken. 'De Kapitaalmarktrekening van ABN Amro komt zelfs aanzienlijk hoger uit, op 4,34 procent.' Ook hier blijkt een adder te schuilen in de kleine lettertjes, zo merkt een Volkskrant-lezer uit Almelo op.

Want wat staat daarin? Iedere keer dat de klant geld opneemt van zijn Kapitaalmarktrekening, brengt ABN Amro 3 procent kosten in rekening. Als de spaarder zijn gehele saldo wil opnemen, bijvoorbeeld om een huis te kopen, houdt hij zo precies 1,34 procent spaarrente over.

Stel je voor dat al die klanten hun spaargeld willen besteden. Wat zou het dan een rotzooitje worden in de wereld!

Postbank-klanten moeten en zullen aan de turbopas

De Postbank houdt 'u' op de hoogte van de nieuwste toepassingen van de Giropas met chipper, 'en zorgt ervoor dat u automatisch alle nieuwe functies kunt gebruiken'. Dat is mooi meegenomen, maar wie is u? Sommige u's willen alleen een pinpas, punt. De toeters en bellen van de Chipper - een chipknip annex telefoonkaart annex betaalmiddel voor de nieuwe parkeerpalen, die ook nog eens in de telefooncel kan worden opgeladen - kan hen gestolen worden. Het kaartje kan immers, inderdaad, gestolen worden, en dan leveren die extra gebruiksmogelijkheden ook extra risico op.

Arno van Deuzen uit Amersfoort ontgaat in elk geval de meerwaarde van de turbopas. Hij schreef de Postbank dat hij niet van zins was zijn oude giropas in te leveren op het postkantoor. 'In mei kreeg ik een verzoek mijn giropasje om te wisselen, hoewel de geldigheidsduur tot oktober 1999 doorloopt.'

De Postbank gaf toe, en Van Deuzen mocht zijn vertrouwde pasje behouden. Iedereen blij, zou je zeggen.

Voor Van Deuzen was de pasjes-affaire inmiddels echter een principezaak geworden. De Postbank toonde zich onverbeterlijk. Nadat hij met zijn partner een en/of-rekening had geopend, werd hem opnieuw ongevraagd een giropas met chipper toegestuurd. 'Wanneer je geen chipper wilt, dien je zelf actie te ondernemen. Volgens mij is dat de omgekeerde wereld', stelt de klager.

'U begrijpt, een standaardbrief is de meest efficiënte manier om onze klanten te benaderen', verweert zich de Postbank. 'Wij geven dagelijks twintigduizend nieuwe giropasjes uit, maar niemand is gedwongen deze te accepteren.' Waarom dan niet standaard rekening gehouden met rekeninghouders als Van Deuzen? 'Hij vertegenwoordigt echt een zeer kleine fractie van alle klanten.'

Rabo-filiaal versnippert chipknip-tegoed

'Elektronisch zakgeld, door de bank verstrekt aan de consument van diens eigen betaalrekening': zo kwalificeerde consumentenjurist Roelf Stutterheim ooit de chipknip in de Volkskrant. Strenge ouders nemen hun kinderen het zakgeld weer af als straf voor wangedrag. Banken maken het soms nog bonter, ondervond Roel van Sluys uit Tilburg.

Van zijn Rabo-filiaal aan de Tilburgse Beethovenlaan ontving hij onlangs bericht dat hij zijn pinpas met chipknip kon komen ruilen tegen een nieuw exemplaar. Blijkbaar gebruikt Van Sluys zijn chipknip net zo min als alle andere vijftien miljoen Nederlanders. Want pas thuis realiseerde hij zich dat er nog 'een aanzienlijk bedrag' op zijn oude chipknip had gestaan. 'Bij het afhalen van de pas had men mij hiervan niet verwittigd.'

Schielijk belde hij de bank. Helaas, de oude pas was reeds vernietigd, en daarmee ook het chipkniptegoed. Niets meer aan te doen, vond deze Rabobank. 'Waar blijven deze chipknipkapitalen?', vraagt Van Sluys zich vertwijfeld af.

De fout ligt bij zijn bank en niet bij hem, zo blijkt uit het commentaar van de Utrechtse Rabobank-centrale. 'Onze baliemedewerkers moeten ingeleverde chipknip-pasjes altijd controleren. Staat er nog geld op de chipknip, dan moeten zij dat terugstorten op de rekening van de pashouder. Dat gebeurt met speciale apparaten, waar al onze filialen over beschikken.'

REDACTIE GUIDO GOUDSMIT EN PETER DE WAARD BIJDRAGEN ESTHER HANSEN-LÖVE EN JOOST RAMAER

Meer over