Naar de Blokker op Curaçao

Bereikt de crisis ook de markt voor tweede huizen? De schade op de Antillen is beperkt. Op Bonaire en Curaçao zijn de prijzen stabiel....

Door Elsbeth Stoker

Op Bonaire is niets. Er is geen casino. Geen discotheek. Geen bioscoop. En zelfs geen stoplicht. Sinds kort is er wel één rotonde, zegt Nico Bruin (58). ‘Maar dat is dan ook echt de enige.’

Juist door het gebrek aan van alles vindt de Nederlander uit de Kop van Noord-Holland het een fantastisch eiland. Vijf jaar geleden gingen Bruin en zijn vriendin voor het eerst naar de Antillen om hun dochter te bezoeken die op Aruba stage liep. Maar je gaat niet tien uur in een vliegtuig zitten om maar één eiland te zien, dacht hij. En dus hopte het stel van het ene naar het andere tropische paradijs.

De laatste stop was Bonaire. Liefde op het eerste gezicht, zegt hij achteraf. Niet dat ze toen al van plan waren iets te kopen. ‘Maar op de laatste avond bladerde ik wel even door een makelaarsgids. En de ochtend voor vertrek hebben we nog wat huizen bekeken.’ We moeten ons niet laten leiden door de vakantieroes, zeiden hij en zijn vriendin nog tegen elkaar. En dus vertrokken ze naar Nederland zonder iets te kopen. Bruin: ‘Twee dagen later kochten we alsnog dit huis en sindsdien wonen we een paar maanden per jaar op de Antillen.’

‘Dit huis’ is een vrijstaande woning in de wijk Santa Barbara. Sinds kort staat het te koop. Niet omdat Bruins verliefdheid over is, ‘want het is heerlijk. Je wordt wakker en hoort overal vogels. De hagedissen en leguanen kruipen door je tuin en als je op het dakterras staat, zie je de azuurblauwe zee. Je stapt in je auto om een broodje en de Caribische Telegraaf te halen. Je kunt gewoon Nederlands spreken, de mensen zijn vriendelijk en je betaalt met de ouderwetse gulden.’

Maar Bruins pensioen nadert, en het stel wil nu nóg vaker naar het eiland. Bij deze levensfase hoort een groter huis, en een beter zicht op de zee. Dus zijn ze begonnen met de bouw van een nieuwe villa. Hij is niet bezorgd of hij in deze barre economische tijden zijn oude woning wel kwijt kan. Ook over de optie om de vraagprijs van 269.000 dollar (191.418 euro) te verlagen, piekert hij niet. De recessie treft de Antilliaanse huizenmarkt nauwelijks. Althans niet alle eilanden even hard.

Afgelopen jaren zijn de prijzen op Bonaire met zo’n 10 procent per jaar gestegen, zegt makelaar Anja Romeijnders van Sunbelt Realty. ‘Een paar maanden terug hebben we een kleine daling gezien op Bonaire als gevolg van de kredietcrisis, maar nu zijn de prijzen weer stabiel.’

Oké, geeft de Curaçaose makelaar Els van Barneveld van hetzelfde kantoor, toe. ‘Je merkt dat onze Nederlandse klanten iets behoudender worden. Ze houden iets vaker de hand op de knip. Hierdoor zijn de prijzen minder overspannen.’

Aruba vormt een uitzondering, vindt makelaar John Brinkhaus. Op dit eiland wordt nog maar weinig verkocht, constateert hij. Reden: het eiland is in tegenstelling tot Bonaire en Curaçao erg gericht op Amerikanen. ‘Sommigen hebben zo’n last van de crisis dat ze hun huis aanbieden met kortingen tot 50 procent.’ En dat levert voordeel op voor prijsjesjagers. Een paar jaar geleden kreeg je op dit eiland voor 150 duizend euro niet veel bijzonders, zegt Brinkhaus. ‘Een vrijstaand huis, niet aan de kust, 2 slaapkamers en een behoorlijk stuk grond. Nu krijgt je voor 180 duizend euro een kast van een huis dichtbij de kust met een zwembad, vijf slaapkamers, twee badkamers.’

Rob Smulders van Mondi, de belangenorganisatie van Nederlanders met een woning in het buitenland, herkent dit beeld. ‘De meeste Nederlanders kiezen voor een tweede huis in Europa in verband met de afstand. Degenen die toch verder willen, gaan dan vaak naar Bonaire of Curaçao.’ Op het eerste eiland vind je vooral rust en natuur, het tweede is veelzijdiger, zegt hij. ‘Het is buiten Europa een uitzonderlijk stabiele regio. Bovendien heb je geen taalprobleem. Dus de animo houdt ondanks de crisis wel aan. Het enige wat ik merk is dat mensen langer de tijd nemen om hun besluit te maken.’

En daar is niets mis mee, vindt hij. ‘Want altijd geldt: verdiep je in de materie voordat je een tweede huis in het buitenland koopt. Zorg dat je weet wie de juridisch eigenaar is van de woning, en bezuinig niet op deskundig advies.’

Het vooruitzicht dat Bonaire een bijzondere gemeente van Nederland wordt en daarmee misschien nóg stabieler, heeft volgens Smulders weinig effect op de populariteit van het eiland. ‘De Nederlandse Antillen zijn nu nog fiscaal aantrekkelijk voor vermogende Nederlanders. Als de status van Bonaire verandert, kan dat veranderen.’

Voor de kappers René van Wijngaarden en Michael Meeuwissen is de recessie een zegen. Enkele jaren geleden verruilden de Nederlanders hun Spaanse woning voor een paars-crème-gele bungalow vlakbij het centrum van Willemstad. Een heel leuk huis, zegt Van Wijngaarden. ‘In Nederland zie je ganzen overvliegen, hier zijn het de flamingo’s. Je wordt wakker met papegaaien die de mango’s uit je boom jatten.’

Maar nu staat de woning toch te koop. ‘We woonden in Spanje’, vertelt Van Wijngaarden. ‘Maar we dachten: de wereld is groter dan Spanje. Dus verhuisden we naar Curaçao omdat het lekker makkelijk is. Het is eigenlijk een stukje Nederland. De Blokker, de Zeeman, de Albert Heijn. Ze zijn hier allemaal.’

Inmiddels wegen deze voordelen niet meer op tegen de hitte en wil het stel terug naar Spanje. ‘Daar is het ook warm, maar dat is anders.’ Lange tijd konden Meeuwissen en Van Wijngaarden deze stap niet zetten. De Antilliaanse gulden is gekoppeld aan de dollar. Wegens de lage koers zou het stel er bij inschieten. ‘Maar nu de huizenprijzen in Spanje zo zijn gedaald, kunnen we het wel betalen.’

Meer over