Jouw lachende vrouwen

In mijn stad zijn vele winkels. In niet weinig van die winkels ben ik wel eens naar binnen geweest om iets te kopen....

Bij deze wil ik het kapitalisme ervoor bedanken dat er zovele winkels en warenhuizen zijn in de steden van de wereld en zovele prachtige etalages. De uren die ik voor etalages gestaan heb, de neus letterlijk tegen de ruit gedrukt, zijn duizend keer zo talrijk als de uren die ik in musea heb doorgebracht. Ik hou meer van dingen waarvan er duizend zijn, of een stuk of tien miljoen, zoals een paar schoenen, dan van dingen waarvan er maar een is, zoals een schilderij. Heb je wel eens opgelet hoe prachtig een nieuwe auto of een nieuwe vleugel kan glanzen en stralen als een gelukkige in een etalage? Dat is gewoonweg ontroerend.

Op de Kurfürstendamm in de stad Berlijn is een etalage van Porsche. Daar draaien de Porsches rond als taarten in de etalage van een banketbakkerij of als mannequins op een modeshow. Je kunt de Porsche, de taart en de mannequin werkelijk van alle kanten bewonderen en het lijkt wel of zij een oneindig aantal kanten hebben, want steeds is er weer een nieuwe ongekende schittering aan de diamant.

Ook al ben ik nu al zevenendertig jaren oud om precies te zijn, ik kan het niet laten om voor zo'n glimmende etalageruit te gaan dagdromen dat ik in de Porsche, met naast mij de mannequin en achterin de taart en god mag weten wat nog meer allemaal, op weg ben naar een suite in het chique hotel genaamd Ritzhotel. Voor mij zijn etalages de musea van de wereld en ik benijd de volkeren niet, die het zonder etalages moeten stellen.

Bedankt, kapitalisme. En ook bedankt ervoor, dat wij gratis jouw warenhuizen in mogen, en geen dure entreebiljetten hoeven te kopen daarvoor. Jouw gastvrijheid kent geen grenzen. Jouw altijd lachende vrouwen zijn een lust voor het oog. Het is eerlijk gezegd wel eens voorgekomen dat ik een ding kocht, alleen maar om een wit voetje te halen bij een van van jouw lachende vrouwen met een stralend wit gebit en roodgeverfde lippen en een en al glamour. Want met jouw lachende vrouwen is het soms net als met de vrouwen genaamd prostituées. Ook al weet ik dat ze naar allen lachen op dezelfde wijze, toch lijkt het soms alsof de lach speciaal voor mij is bedoeld, en dan lach ik terug.

Vorige week was ik weer eens in een van de warenhuizen vol lachende vrouwen waar mijn stad zo rijk aan is. Ik was er met iemand die ik ken. Wij raakten in het warenhuis verzeild, wij gingen zonder opzet binnen. Mijn kennis heeft het niet zo goed gered in dit leven, hoewel hij alles geprobeerd heeft, alles. Hij ziet er vuil uit maar hij stinkt niet. Wat schitterden de kroonluchters in het warenhuis mooi. Al jouw lachende vrouwen waren er en na enige tijd verschenen er bewakers die erop aandrongen dat wij weggingen, wat wij deden.

Peter Bekkers

Meer over