ColumnPeter de Waard

Is de NFT-markt speeltje van de rijken om de rest een poot uit te rukken?

null Beeld

In 2017 doken de cryptokitties op. Met ethereum – na bitcoin de populairste cryptomunt – kon een virtueel katje worden gekocht dat op een blockchainplatform verder kon worden verhandeld of dat men kon laten paren met een ander katje. De katjes brachten in de kortste tijd omgerekend in dollars tonnen op. De non-fungible token (NFT) was geboren – eigendomscertificaten van virtuele creaties.

Nu is de hele internetgemeenschap aan het ‘tokenizen’, zoals het wordt genoemd. Vorige week schreef deze krant over een virtueel kunstwerk dat voor 60 miljoen euro was verkocht via Christie’s. De koper blijkt nu een Indiase cryptomiljardair te zijn. Deze week werd de eerste tweet van oprichter Jack Dorsey voor 2,9 miljoen dollar verkocht aan een Maleisische zakenman. NFT’s zijn een gekkenhuis waar de miljardairs van deze aarde – vooral ook uit Azië – de meest bizarre virtuele creaties en verzamelobjecten verhandelen.

Het doet denken aan de BritArt-beweging van de jaren negentig. In de East End, vlak naast de City waar het geld in die tijd tegen de plinten klotste, kropen jonge kunstenaars bij elkaar. Ze creëerden allerlei conceptuele gekkigheid: ze maakten schilderijen van olifantenpoep, stelden hun onopgemaakte bed tentoon, conserveerden haaien op sterk water en maakten zelfportretten van hun eigen bloed.

Faam verwierven ze toen de steenrijke reclamegoeroe Charles Saatchi de kunst opkocht. Hij betaalde zoveel geld dat hij wereldwijd publiciteit genereerde. Marc Quinn kreeg 12 duizend pond van Saatchi voor Self, Damien Hirst 50 duizend pond voor de haai op sterk water.

De enorme publiciteitsstorm maakte beiden in één klap beroemd. Saatchi kon de kunst met miljoenen winst aan rijken der aarde verkopen. Self van Marc Quinn bracht 1,2 miljoen pond op en de Haai op Sterk Water 6,4 miljoen. De nieuwe Saatchi is Elon Musk. Hij is de alchemist die via enkele tweets steen in goud verandert. Op het moment dat hij bitcoins koopt en dat laat weten, kan hij ze al met winst verkopen. Als hij ze koopt wil iedereen ze hebben en stijgt de prijs vanzelf.

Na de bitcoin te hebben gepropageerd – je kunt er een Tesla in afrekenen – heeft hij zich gestort op de dogecoin, een soort persiflage op de bitcoin. Nadat Musk bekendmaakte een dogecoin te hebben gekocht als cadeautje voor zijn 9-jarige zoontje, verzevenvoudigde de prijs.

En nu manipuleert hij ook de NFT-markt van digitale verzamelobjecten die niet zoals de bitcoin, de dogecoin of gewoon geld zijn gestandaardiseerd. Zijn technosong Don’t Doubt Ur Vib zette hij eerder als NFT te koop.

Niemand weet waar de grenzen van NFT liggen. Alles kan worden getokenized – artiesten hun muziek, bedrijven hun merken, journalisten hun berichten en kunstenaars hun objecten. Hiermee leggen ze hun eigendom vast in een tijd dat op het web alles kan worden gekopieerd.

Alleen zijn er zoals altijd maar enkelen die er rijk van worden. De rijken.

Verbetering: in een eerdere versie van deze column werd geschreven over Nigel Quinn, dat moet Marc Quinn zijn.

Meer over