'In juni zat ik al aan mijn streefinkomen'

'Week In Week Uit, mijn wekelijkse stripserie voor de Volkskrant, werd begin jaren negentig van de ene dag op de andere dag stopgezet....

Uiteindelijk heb ik mijn geld gekregen en heb ik nog twee andere tekeningen gemaakt voor de krant. Laatst haalde ik Week In Week Uit weer eens uit een la. Dramatisch slecht, moet ik achteraf concluderen. Ik zie iemand die geforceerd wil leuk wil doen. Dat is mijn kracht niet. In een strip, met poppetjes en tekstballonnen ben je veel minder vrij in je compositie. Mijn Kuifje-parodieën, zoals de omslag van Het Zwarte Goud, met Bush senior, Saddam Hussein en Kuifje met gasmasker, werkten wél en worden nog steeds veel besteld.

Inspectie waarop Jansen en Janssen vanachter een deur Marilyn Monroe bespioneren viel kennelijk in de smaak bij John de Mol. Liet hij zijn secretaresse bellen, wat die tekening moest kosten. Daar hou ik niet van, bel dan gewoon zelf even. Hij hangt nu bij een bevriende timmerman.

Gebroken Lichtval is het eerste boek dat behalve door mij getekend, ook door mij is geschreven. Het gaat over dementie en is geïnspireerd op de foto's van Ton Werkhoven. Ik zag die foto's en dacht: daar moet een boek bij worden geschreven. Of het is gelukt? Briljant, al zeg ik het zelf.

Rijk zal ik er niet van worden. Een oplage van 1250 stuks maal een winkelprijs van 37,50 euro maal 5 procent: Reken maar uit. Gelukkig ben ik zakenman genoeg. Of een boek nou goed loopt of niet, er zijn altijd wel een paar bibliofielen geïnteresseerd in een bijzondere uitgave. Van Gebroken Lichtval heb ik twintig luxe edities gemaakt, handgebonden, in een mooie overslagdoos en met ieder één originele tekening, voor 900 euro per stuk. Dat loopt als een trein.

Dit is het eerste jaar van mijn werkzame leven dat ik niet aan het verbouwen ben. Eind jaren zeventig heb ik met een lening van zestigduizend gulden van mijn vader een huisje in de Amsterdamse Hazenstraat gekocht. Tot de grond toe afgebroken, opnieuw opgebouwd en verkocht voor 210 duizend. Toen naar Haarlem, maar dat bleek toen alles klaar was toch te gehorig. En nu dus Heemstede, vrijstaand en ruim. Ik helemaal boven, en mijn vrouw op de eerste. Sinds enige tijd werkt ook zij fulltime voor eenmansbedrijf Veerkamp. Administreren, passe-partouts maken, inlijsten en al die andere dingen die mij de vrijheid geven me geheel op het creatieve proces te storten. 'Schat, de postzegels zijn op', roep ik dan naar beneden. 'Ga ze lekker zelf halen, eikel', antwoordt zij dan. Ja, dat werkt prima. Door al die extra tijd zat ik in juni al aan mijn streefinkomen van zestigduizend gulden – daar blijf ik in rekenen – per jaar. Eind jaren negentig had ik ook een paar vette jaren. Beleggen zei iedereen, maar ik voelde dat het op de beurs een keer mis moest gaan. Toch ging ik begin 2000 om en kocht voor een halve ton aandelen Tulip. Dat was eens maar nooit weer. Dit jaar is het in december weer gewoon investeren geblazen, maar dan in mijn eigen bedrijf.'

Meer over