Frans Sevenstern is 'angstig burgermenneke'

'Ik ben een rasacteur. Het liefst had ik een soort Ko van Dijk willen worden.' Masker, pantser, het toneelspel. Die woorden komen vaak terug in het verhaal van Frans Sevenstern, schrijft Forum, het tweewekelijkse opinieblad van de Vereniging VNO-NCW....

Sevenstern, voorheen bestuursvoorzitter bij Nedcar en nu van het openbaar vervoerbedrijf ConneXXion, zegt in het werkgeversblad dat zogenaamde open mensen de grootste interne worry-beings zijn.

'Er zit een grote spanning tussen wat je bent en wat je toont. Ik kan heel goed iets doen dat ik niet leuk vind en tegelijk uitstralen dat ik gepassioneerd ben. Daarvoor ben ik voldoende toneelspeler.'

Dat spel begint al vroeg. Hij groeit op in Maastricht, zijn ouders verhuizen naar Zwitserland, naar het Meer van Genève. De kinderen blijven achter bij grootmoeder. Op afstand regeert vader verder.

Frans moet iets technisch gaan doen van zijn vader, dus gaat de jonge Sevenstern een studie technische natuurkunde volgen in Delft. Op wens van zijn vader vertrekt hij vervolgens naar Shell op Borneo. Daarna kiest hij opnieuw op aanraden van vader voor zekerheid bij Xeros.

Sevenstern: 'Ik ben behept met een kleinsteedse zucht naar geborgenheid. Je moet ervoor zorgen dat je safe bent. Dat je je pensioen krijgt. Er moet brood op de plank komen.'

Na Xeros volgt Volvo Car. In 1992 wordt hij president-directeur bij NedCar, daarna komt ConneXXion. 'Van openbaar vervoer tot openbare vervoering.'

Ergens onder het masker van een flamboyante man en eigenzinnige directeur, zit een onzekere man, zegt hij zelf in Forum. 'Langzaam heb ik geleerd te kiezen voor wat ik echt wil. De definitieve keuze voor creativiteit heb ik eigenlijk veel te laat gemaakt', geeft hij nu toe. 'Dat vind ik een slechte eigenschap in mijn karakter. Ik heb te veel naar anderen geluisterd en te weinig naar mijzelf. Ik heb het niet slecht gedaan, ben een gelukkig mens, maar heb wel altijd risk-avoiding geleefd. Diep in mijn hart zou ik het liefst mijn hele levensperspectief zien. Als een waarzegger die zijn eigen leven voorziet. Dat is een foute instelling.'

Toch heeft hij een pluk-de-dag houding, die hij probeert over te dragen op zijn kinderen. 'Zij zeggen: pap, een fantastisch verhaal. Daar moet je de bühne mee op. Maar het verhaal dat je uitdraagt, ben je niet. Je bent een man die vroeg opstaat en keihard en lang werkt.'

Maar er verandert iets. 'Kort geleden vertelde mijn zoon dat ik voor het eerst spontaan had gebeld en hem had gevraagd hoe het ermee was.'

Heeft hij het onderste uit de kan gehaald? 'Neen. Jaren heb ik geen vakantie gahad. Dat is toch te gek voor woorden als je beseft wat er allemaal te zien is. Ik moet ruim honderd worden om alle gemiste kansen alsnog te verwezenlijken. Ik hoop dat ik dan alleen nog maar momenten van genieten heb. Want diep van binnen zit een angstig burgermenneke. Dat zal nooit verdwijnen.'

Meer over