Een visje bij Charlie en pat

Sylvia zelf komt even bij me aan tafel zitten in het altijd drukke Sylvia's aan Lenox Avenue. Ze vraagt of het eten naar wens is en natuurlijk zeg ik tegen Harlem's Queen of Soulfood dat het me smaakt....

MARTIN SCHOUTEN

Beter in elk geval dan de soulfood in de lege lokalen van Copeland's, Well's en Londel's, waar nooit iemand langs komt met die vraag. In de volkse M & G Diner is het gezelliger, maar mevrouw Powell doet er wat overspannen tegen haar personeel en daar kom je dus nog wel eens terug nadat ze die slome jongen heeft ontslagen. Sylvia Woods is de volmaakte gastvrouw, net wat een eenzame man nodig heeft om zijn eten prettig naar binnen te krijgen, maar aan die soulfood zal hij toch nooit wennen. De groente is altijd doodgekookt, de aardappels zijn altijd al voorgeprakt en het vlees is ook altijd zo gaar dat je het zonder gebit nog weg zou krijgen.

Seaman's Net op de 125ste Straat, neem dat nou maar van me aan, is het prettigste restaurant van Harlem. Op de formica tafels liggen placemats met een beeldverhaal dat je vertelt hoe je een kreeft te lijf moet gaan. Maar een gewoon gebakken visje hebben ze ook. Tegen de tijd dat je aan de andere kant van de graat bent komt de baas vragen of het je smaakt. Ja, natuurlijk, en je vraagt of hij hem zelf zo lekker gebakken heeft. Nee, dat heeft zijn vrouw gedaan.

'Maar ik heb het haar geleerd. Ik ben Charlie Moore en daar zit de vrouw, Pat. We zitten al veertig jaar in deze business en het bevalt ons nog steeds, want in een visrestaurant komt dus nooit iemand binnen die een biefstuk of een karbonade wil. Seafood is easy.'

Soms zit er een bandje, dat er niet te veel van kan, gezellig wat swingnummers te spelen en dan is het de bedoeling dat je bij het weggaan een dollar in hun bakje doet. Het kan ook gebeuren dat iemand haar vis even de vis laat om een nummertje, dat de band nog niet onder de knie heeft, mee te zingen. Later op de avond komen de echte muzikanten uit de jazzclubs er soms even buurten. Zo raakte ik in Seaman's Net eens aan de praat met een bassist, die me vertelde dat hij op weg was naar de jam-session waar alle muzikanten naar hun werk heengaan.

'De clubs die iedereen kent zijn zo commercieel, man. Maar als alles dicht is in Harlem gaan we allemaal naar de after-hours spots. Het is illegaal, je komt er zomaar niet in, je moet de goede mensen kennen die je meenemen en dan hoor je jam-sessions met muziek die recht uit het hart komt, omdat we er niet voor betaald worden en we dus kunnen spelen wat we willen. New York is nooit veranderd, het is hier nog net als in de jaren veertig, alleen de adressen zijn veranderd.'

New York is nog altijd de beste stad voor jazz. In New York is Harlem de beste plek voor jazz. In Harlem vind je de beste plek voor jazz op de 155ste Straat. Op de 155ste Straat moet je op nummer 55 zijn. Maar je komt er niet zomaar in, iemand moet je meenemen.

Eet, als je in Harlem bent, dus vooral een visje bij Charlie Moore.

Martin Schouten

Dit is het negende en laatste deel van een serie. Eerdere afleveringen verschenen op 21, 23, 25, 28 en 30 juli en 1, 4 en 6 augustus.

Meer over