Drive-thru

‘U rijdt de Tunnel of Love binnen, u kunt gewoon in uw auto blijven zitten en ik trouw u dan hier vanachter dit loket’, zei de zwarte dominee....

Met enige tegenzin biechtte ik op dat ik al getrouwd was, en dus net had gepocht toen ik informeerde naar de mogelijkheid van een drive-thru huwelijk. ‘Geen enkel probleem’, schakelde de dominee vlot over. ‘Dan kunt u hier uw belofte vernieuwen. Dat doen we nog vaker dan trouwen.’

Renewing our vows. Volgens mij vindt mijn vrouw dat wel een romantisch idee. Hij liet me het certificaat zien. Gekalligrafeerde letters, officieel ogend zegel. Dat zou niet misstaan naast de bul met de zegen van paus Johannes Paulus II, die we overhielden aan de huwelijksreis naar Rome.

Ik liep weg en peinsde over de drive-thru-bruiloft. Niet bedoeld om tijd te besparen, natuurlijk. Eerder een ironische viering van Amerika zelf, zoals heel Las Vegas.

Want ergens doorheen rijden, daar houden ze van in dit land. In de eerste plaats natuurlijk bij fastfoodketens. Ik las in de krant dat 60 procent van de omzet van MacDonalds in de VS door het loket van de drive-thru wordt verkocht. 60 procent! Maar je kunt met je auto ook in de rij voor een bekertje koffie van Starbucks, en laatst zag ik een rookwarenwinkel met een drive-thru ingang.

Pinnen doen de Amerikanen graag vanuit hun auto. Bankfilialen hebben overkappingen en vluchtheuveltjes met bankautomaten, als bij een tankstation. Het is zaak je auto precies neer te zetten, merkte ik toen ik aan een bezoek niet alleen 300 dollar cash overhield, maar ook een lamme arm.

Het komt natuurlijk omdat Amerikanen zo’n groot land hebben. Ze moeten erg veel in de auto zitten, dus is die auto een halve huiskamer.

Der Spiegel had eens een fijne reportage over het fusiegedrocht DaimlerChrysler. Waar de Duitsers in Sindelfingen de journalist meteen mee de testbaan op namen om de motorcapaciteit van de nieuwe Mercedes te demonstreren, liet de ingenieur in Amerika trots de nieuwe drankhouder van de Voyager zien, die recht blijft als de stoel naar beneden klapt. ‘Man sitzt im Auto wie auf dem Sofa und trinkt Cola gegen die Müdigkeit’, schreef Der Spiegel minachtend over het Amerikaanse verkeer.

Mijn family van heeft het juiste matrasgevoel en een zetelverwarming die voelt of je in je broek hebt geplast. De makers meldden trots dat er ‘16 beverage holders’ in zitten. We hebben ze nageteld en hard gelachen.

Maar toen moest ik ’s ochtends dringend op pad en had ik nog een mok hete thee. De beverage holder bleek van pas te komen. Even later betrapte ik mezelf erop speciaal voor in de auto een kop koffie te zetten. Mijn Amerikanisering schrijdt voort. Eens kijken of de beverage holder een fles champagne aankan. Dan kan niets onze renewal of vows nog in de weg staan.

Meer over