De multi-momentmens en zijn gereedschap

Alles mag. Het is wetenschappelijk goedgekeurd door een medewerker van de universiteit van Utrecht, doctor Carl Rohde, die de moderne mens onderzoekt, wat die mens wil eten, doen en aantrekken....

De snoep- en zoutjesindustrie vroeg vorig jaar aan de geleerde (wetenschappelijk onderbouwd voorstander van de opduwbeha) hoe het verder moet in de snaai. Rohde liet dat door zijn eigen trendbureautje - bijverdienste in de avonduren - doorvragen aan een paar honderd scholieren en kwam tot opzienbarende conclusies. Hij schreef er over in het reclamevakblad Adformatie.

De kern van zijn betoog: 'Waar het op neerkomt, is dat we allemaal multidimensionale momentmensen worden. Van moment tot moment lichten er behoeften op uit de totale caleidoscoop van verlangens en stemmingen waaruit we bestaan.'

Ik had dat laatst met mijn roestvrijstalen rasp die aan een haakje bungelde boven m'n aanrecht. Ik zag hem, hij ontroerde me en ik wou er wat mee, meteen. Dat is, dunkt mij, een multidimensioneel moment. En daar gaan we allemaal naar toe.

Maar toegespitst op snoep en scholieren. Wanneer nemen die wat tot zich? Dat weet je niet zomaar, dat moet je onderzoeken. Dus wat blijkt? Ze nemen snoep als ze televisie kijken, als ze uit school komen, tussen de middag. Als ze een goede bui hebben, als ze uitgaan, als ze niets doen (ja, dat is ook uit dit onderzoek gebleken) en als ze helemaal geen goede bui hebben, maar de pest in. Toegespitst op meisjes, ze snoepen ook als ze ongesteld zijn en dan hebben ze een slechte bui. Volgens Libresse eten ze dan popcorn, maar Rohde bestrijdt dat. Ongestelde meisjes eten chocola, zegt hij in het reclamevakblad. En als ze haast hebben ook.

Daar moeten, volgens de Utrechtse trendgeleerde, snoepfabrikanten op inspelen. Ze moeten ook zoute chocola maken, meent hij, want mensen die gehaast en gespannen zijn eten vaak een Mars en dan maar klagen dat-ie te zoet is. Maak een zoute Mars voor de multidimensionale zenuwlijder en je vult een gat in de momentmarkt, begrijp ik uit Utrecht.

Veel verder dan met een zoute Mars kan de onderzoeker de industrie van zoutjes en zoet niet helpen. Omdat wij als multimens veel sneller dan ooit elk moment van behoefte wisselen.

En kijk bij mij thuis opeens. Het kerstdiner. In ons huishouden wordt dit jaar niet kerstgedineerd en dat komt door de rasp. En door het multidimensionale momentbesef ineens.

We hebben het een paar keer met Milky Ways gevierd. Snoep dat de eetlust niet bederft, zei de reclame. Je moet ze rustig zien te houden tot aan tafel, en dat kan alleen met snaai. Maar de Milky Ways hielpen niet. De kinderen hadden toch telkens geen honger als het feestelijke tafelen begon en bliefden toch weer geen schijf van de rollade en een keur aan gestoomde groente tjes. Halverwege het diner lieten ze zich onder de tafel zakken en werd het toch weer een heel ander feest dan op foto's van dit type feesten in de glimmende bladen.

Toen deden we de opvoedkundige vinding van de eeuw, ingegeven door de trendgeleerde van de Universiteit van Utrecht. Chips! Iedereen lust chips en er wordt tegen chips niet geprotesteerd, want ze zijn niet van dieren gemaakt en niet overdreven duur.

Er zal groot uitgepakt worden bij mij thuis. Alleen maar chips. De kinderen juichten, toen ze van de pedagogische uitvindingen hoorden, en zeiden dat ze dankbaar zullen zijn en minder vervelend. De feestdagen gaan de gemakkelijkste worden sinds Christus. Geen gebraad, geen vleesjes aan tafel.

Potatochips. Een paar reserveslopen vol voortreffelijke fabriekschips uit de winkel voor als het mislukt, maar eerst toch het eigen baksel. Een wedstrijd tegen de industrie. Dat verliezen we, zoveel is zeker - chips uit de zak zijn allemaal eender en perfect - maar het plezier en het gevaar maken van een zondag pas Kerstmis. Het plezier van het snijden en het gevaar van de snee.

Een van de mooiste stukken gereedschap in de keuken is de rasp. De roestvrijstalen plaat met gaatjes waarin twee maten gutsjes zijn geslepen die grof of fijn raspen. De achterkant van de rasp is de voorkant van een schaaf. Een vlijmscherp schuin mes voor plakken komkommer. Zelden wordt de schaaf voor potatoschips gebruikt en als het gebeurt loop je groot risico.

Is de aardappel voorbij de helft, dan snijdt de schaaf niet alleen nog chips maar van de onhandigen ook schijfjes vinger. En waar heb je nou helemaal kinderen voor? Om ze iets te leren. De vreugde van de rasp, de lol van het snijden, de kunst om je vingers heel te houden, de wondere gedaanteverandering van een nat schijfje aardappel in hete olie. En dan dat we zeggen, je mag er net zo veel van als je maar wilt, en wat zeg je, met mayonaise, allicht, momentkind van me.

Die van mij kopen later ook zo'n rasp. Dat heb ik onderzocht.

Meer over