De achterbakladder

Kees van Dijk uit Hilversum is een klusjesman met nogal getatoeëerde armen en een Volkswagen Golf. Zonder het een en het ander, begrijpen we, was hij er misschien wel nooit opgekomen, zijn buitengewoon slimme inklapladder waarop hij dik een maand geleden octrooi verwierf (NL 1011149)....

Van Dijk wilde na jarenlang een uitkering en tegelijk wat scharrelen in het automonteren, wel helemaal voor zichzelf beginnen. Een beetje timmeren, beetje lassen, loodgieten. Hij naar sociale zaken, gemeente Hilversum, hoe je zoiets aanpakt. Keken ze daar alleen maar naar die tatoeages van hem. Hoe hij met dat soort armen een beetje een fatsoenlijk bedrijf had willen beginnen?

Je reinste discriminatie. Zelfs de Consumentenman heeft hij erbij gehaald en toen is-ie gewoon maar voor zichzelf begonnen. Dat loopt inmiddels zodanig als een speer, dat hij zijn Golfje binnenkort voor iets ruimers gaat verruilen.

Maar de opklapladder, een volwassen ladder van drie meter die niettemin na vernuftig opvouwen probleemloos in een achterbak past, die blijft. In elk geval voor eigen gebruik. Omdat het zo'n mooi idee is, al zegt hij het zelf. 'Ik moest een ladder opvouwen. Dubbel kon wel, maar dan was-ie nog steeds een halve meter breed. Ik dacht, ik moet hem plat douwen.'

Dus knutselde Van Dijk tot hij elke sport scharnierend aan de staanders had zitten en de hele handel dicht kon worden geklapt. Met wat babbelen met een buurman van hem, een industrieel ontwerper, kwam het idee van de vouw in het midden: zet de scharnieren in de staanders zo, dat ze precies naast elkaar liggen als de ladder is dichtgevouwen. Voor 249 gulden timmert hij er sindsdien voor de liefhebber ook een.

Staat hij in januari bij een goeie klant van hem, type multimiljonair, op zijn zelfgebouwde ladder, zegt die man omhoog dat hij het idee als de sodemieter moet vastleggen. Dat er geld in zit. Sterker: dat hij hem de kosten voor het nemen van een octrooi wel wil voorschieten. Tien ruggen, zo in het handje. Breng maar een keer terug.

Afgelopen mei, toen het octrooi was ingeschreven, knalden de champagnekurken bij de octrooigemachtigde in Utrecht, die hem bij de aanvraag had geholpen. Kees, dacht iedereen, ging een hoop geld verdienen.

Maar het is alweer september en of het op korte termijn veel verder zal komen, begint eerlijk gezegd een beetje de vraag te worden. Hij was ermee bij de Europese laddergigant Altrex, die eerst achterover sloeg van verbazing en hem vervolgens eindeloos liet bungelen. Daarna bij steigerfirma Centraal, die het prachtig vond en afhaakte toen Van Dijk meldde in elk geval graag zijn kosten voor het octrooi, zijn reizen, en de rondjes in de kroeg uit pure voorpret, eruit te willen halen.

Hij begint het zat te worden. Als er nou eens een mooie prijs is te maken voor zijn eigen octrooi, is hij er onderhand net zo lief maar helemaal vanaf. En anders hakt hij z'n ladder persoonlijk in mootjes. Is het ook voorbij.

Wat zonde zou zijn, vinden wij. En de uitvinder eigenlijk ook. Want elke keer als hij bij een klant uit de hoogte de verraste blikken ziet, dan is zijn dag weer helemaal goed. Heeft Kees van Dijk uit Hilversum toch maar even verzonnen.

Meer over