Cambio

Rond de maandwisseling gaan er allemaal gevulde envelopjes over straat. Die enveloppes zitten in de zakken van mensen die net ‘hebben ontvangen’, zoals ze dat hier zeggen....

Sheila Sitalsing

Men vertrouwt de bank niet – begrijpelijk: Dirk Scheringa’s heb je overal – of men krijgt überhaupt geen bankrekening, want de banken hier zien dat laatste als een grote gunst waar klanten pas recht op hebben bij een dik betaalde baan. En daarvan zijn er niet zoveel.

Wij hebben wél een bankrekening, drie zelfs, en wij werden wél buigend onthaald bij de bank – omdat we iemand hoog bij de bank kennen (zonder een tikje corruptie, nepotisme en/of vriendjespolitiek is het hier minder goed uit te houden) en omdat we uit Europa kwamen, geurend naar vreemde valuta. En dollars en euro’s behoren tot de meest begeerde dingen in Paramaribo.

Er zijn sindsdien niet bijster veel valuta bij gekomen; dat is wel jammer. En de valuta die we hebben, gaan weer rap van de rekening af. Want ze moeten worden omgezet in lokale SRD’s om pap voor de baby, maïzenakoekjes, Fernandes soft en andere primaire levensbehoeften te kopen.

Dat omzetten nu is een dagtaak.

Eerst kijk je op internet wat de euro doet versus de dollar. Dan ga je naar de bank om in een meterslange rij te staan die maar niet opschiet. Bij de bankbediende neem je dollars of euro’s op, afhankelijk van hun populariteit.

Met die schat begeef je je naar een cambio. Cambio’s zijn onooglijke gebouwtjes met een loket waar je met de auto langs kunt rijden – alsof je een hamburger bij de drive through van de McDonald’s haalt. Achter het loket zit een meestal norse meneer pakken geld door telmachines te halen en aan je te geven door zo’n schuifla – mits je eerst je dollars of euro’s zijn richting op schuift.

Er zijn regels. Zoals: ga nooit naar een cambio vlak bij een groot hotel, want die zijn gespecialiseerd in het een poot uitdraaien van toeristen en alle andere mensen die wit zijn en op havaiana’s lopen.

Twee: trek je weinig aan van de officiële Centrale Bank-koersen die buiten staan geafficheerd. Als je met de juiste dosis nonchalance vraagt naar de echte koers, tikt de cambiomeneer vaak een veel aantrekkelijker bedrag in op een rekenmachine, die hij je zwijgend onder de neus duwt.

Drie: wacht tot er weer eens iets politieks belangwekkends gebeurt. Dan krijgt iedereen de zenuwen en stuitert de dollar/SRD-koers als een pingpongbal op en neer. Het is superleuk om daarop te gokken.

Voor de ware arbitrageant zijn dit gouden tijden: eerst verkiezingen, daarna wekenlang geruzie over baantjes, inclusief overlopers van het ene kamp naar het andere en weer terug – en de hele tijd hing boven alle cambio’s de dreigende uitverkiezing van Desi Bouterse tot president.

We noemen het de Bouterse-economie. En we zijn er maar druk mee.

Sheila Sitalsing, oud-redacteur van de Volkskrant, is sinds een jaar met wisselend succes aan het inburgeren in Suriname.

Meer over