Bond zonder babes

Met ‘007 Nightfire’ hebben gamers eindelijk een spel dat ook bij hun moeder in de smaak zal vallen...

Door Peter van Ammelrooy

De perfecte gelijkenis met de Bond-uit-de-film is overigens geen prestatie van de ontwerpers. Het vrijwel uitdrukkingsloze poker face van Pierce Brosnan schreeuwt gewoon om een adaptatie voor het computerscherm. Het enige wat er aan Brosnans gezicht beweegt zijn z’n wenkbrauwen, en James Bond heeft op het hogere spionnen-hbo afgeleerd om al te verbaasd te kijken. Fijn voor de spellenmaker: te veel gekke bekken betekent meer pixels, meer beelden, meer werk en meer euro’s voor de productie van een spel.

Meer dan zijn gezicht heeft Pierce Brosnan niet afgestaan voor ‘007 Nightfire’. Als de Britse gentleman-spion om een martini (shaken, not stirred) vraagt, doet hij dat in een feilloos Amerikaans accent.

Geheel in de traditie van de meer recente Bond-films presenteert het kwaad zich in dit spel als in en in slechte zakenman, Raphael Drake (klachten over demonisering van topondernemers graag aan Roel Pieper, Bloemendaal). De baas van Phoenix International Corporation maakt goede sier met de ontmanteling van kernkoppen, maar blijkt heimelijk zijn zinnen te hebben gezet op de Nightfire, een raketgeleidingssysteem. Aan Bond de opdracht om daar een stokje voor te steken.

Het spel opent als een klassieke Bond-film, waarin onze held per helikopter de Franse agente Dominique Paradis uit een rijdende bolide redt die door slechterikken wordt achterna gezeten. In de spectaculaire openingsscène helpt de computer James Bond nog met aanwijzingen op elke straathoek. Verderop in ‘007 Nightfire’ is de speler op zichzelf aangewezen en zijn strategisch inzicht. Zo is het mogelijk om de geaffecteerd sprekende spion schietend en stekend zich een weg te laten banen in een Oostenrijks kasteel. Maar het is slimmer om de vesting onopgemerkt binnen te glippen – de stealth-trend (de hoofdpersoon maakt zich onzichtbaar) is ook aan dit spel niet stilletjes voorbijgegaan.

Op internet klinkt hier en daar de klacht dat het spel winnen minder tijd in beslag neemt dan de gemiddelde Bond-film. Dat is gemor van hardcore gamers die zich in een noodtempo door de twaalf missies van ‘007 Nightfire’ vechten. Dan zijn er nog altijd twaalf multiplayer-levels af te ronden, waarin maximaal vier spelers elkaar naar het leven kunnen staan, of in een team de computer kunnen bevechten. Sommige van deze scenario’s komen alleen beschikbaar als in het gewone eenmans-spel bepaalde doelen worden gehaald.

Onlangs maakte Electronic Arts bekend dat ze het recht heeft gehad om alle James Bond-films die tot 2010 uitkomen als computerspel uit te brengen. Ook de rechten op de twintig al verschenen avonturen van de inmiddels 40 jaar oude filmspion zijn gekocht. De reden? ‘Goldeneye’ de film kostte 60 miljoen dollar om te maken en bracht in de Amerikaanse bioscopen 106 miljoen dollar op. ‘Goldeneye’ de videogame bracht 230 miljoen dollar op, terwijl Electronic Arts aan productie en marketing krap vier miljoen kwijt was.

Het prijsverschil laat zich misschien verklaren door het feit dat de Bond-girls in het computerspel strak in de kleren blijven zitten. ‘007 Nightfire’ lijkt op de Bond-films zoals die aan boord van vliegtuigen zijn te zien van Arabische luchtvaartmaatschappijen: genoeg bommen, geen greintje bloot.

Dit is de tweede aflevering in een serie besprekingen ter gelegenheid van een jaar GameCube in Nederland. ‘007 Nightfire’ is er ook voor PC, PlayStation en Xbox.

Meer over