ColumnPeter de Waard

Bescheidenheid siert de mens, zegt men in Nederland. Maar in de internationale politiek regeert grootspraak

Peter de Waard artikel ColumnBeeld .

‘Mark Rutte is een ­onwaarschijnlijke slechterik. Persoonlijk lijkt hij op een predikant op steroïden die een manisch gevoel voor optimisme mixt met een oproep binnen de mogelijkheden te leven’, schrijft het Britse tijdschrift The Economist deze week over de dwarsligger in de EU.

‘De 53-jarige Rutte woont alleen in een bescheiden appartement, fietst naar zijn te kleine kantoor en neemt vrij om lessen maatschappijleer te geven op een lokale school.’

Nederlandse politici – met uitzondering van Jozef Luns die een on-Nederlandse grandeur uitstraalde – kunnen het niet gauw goed doen in Britse ogen. Ze zijn te pretentieloos. Simpele zielen die onder hun stand leven. Als Spitting Image er nog was geweest, zouden ze als Dickens ­Ebenezer Scrooge zijn uitgebeeld, zij het met een grote grijns en een bril op hun neus.

De Britten vinden dit soort politici bijna fake. Staatslieden horen zich boven het volk te verheffen – opgeleid op Eton en Oxford tot ­erudiete enfant terribles die passen bij de status van 10 Downing Street en Chequers, het buiten van de Britse eerste minister.

De premier moet uit de elite ­komen en dezelfde afstandelijkheid en vormelijkheid koesteren als het Britse koningshuis. Kortom, ­iemand als Boris Johnson die weliswaar ook fietst, maar alleen om daarmee een politiek statement af te geven. Als hij zich verplaatst, doet hij dat in een Jaguar.

Ruttes voorganger Jan Peter Balkenende werd Harry Potter genoemd, hetgeen ook geen eretitel was. Lubbers en Kok met hun ­gewone huizen in respectievelijk Rotterdam en Amsterdam zouden in Groot-Brittannië tijdens verkiezingen geen kans hebben gehad, laat staan Drees, het rolmodel van soberheid. De Britten houden van Churchill die tijdens de bombardementen van de Luftwaffe in een scharlaken ochtendjas champagne dronk bij een ontbijt op bed, terwijl om hem heen de bommen ontploften.

Rutte is nu de leider van de Vrekkige Vier die een plan van de EU blokkeert om samen 750 miljard aan eurobonds te plaatsen om daarmee met name de zwaar door corona getroffen zuid-Europese landen te helpen. En hoewel de Brexit in gang is gezet, willen de Britten zich er nog graag mee bemoeien, met name dat deel van de Britse pers dat vindt dat het land nog altijd over de wereld regeert. Voor The Economist is ‘Mister Rutte’ het officieuze hoofd en het lelijke gezicht van de sceptici en refuseniks die niets van deze eurobonds willen weten.

Bescheidenheid siert de mens, zegt men in Nederland. Maar in de internationale politiek regeert grootspraak. Als Rutte vandaag in Brussel zijn zin wil krijgen, zou hij beter met een gouden Rolls-Royce naar de Belgische hoofdstad kunnen rijden, vergezeld door enkele pitspoezen, daar aangekomen het raampje opendraaien en roepen: I want my money back.

Hij wisselt dan de Vrekkige Vier in voor de Grote Vier.

Meer over