DE GIDSLust & Liefde

‘Ik merkte dat we zelf veel meer in de hand hadden dan we dachten’

Beeld Saša Ostoja

Dat ze al meer dan dertig jaar een goed huwelijk heeft, geloven haar vriendinnen nauwelijks. Toch is het zo voor Veronique, en dat is niet alleen pure mazzel.

Veronique (52): ‘Eigenlijk is het met liefde zoals met werk en met kinderen. In de eerste plaats moet je geluk hebben, daarna geldt: hoe meer aandacht je erin stopt, hoe beter het resultaat en hoe groter de kans op succes. Ik kwam op het juiste moment de juiste man tegen met precies de goede hoeveelheid commitment. We zaten nog op de middelbare school, kregen verkering en in de jaren erna heb ik me nooit meer afgevraagd of ik een betere partij kon vinden. Mijn hele leven met één man, het is te absurd voor woorden maar het werkt. Ik weet zeker, als we niet allebei zo gedreven waren geweest het te laten lukken voor de eeuwigheid, waren we nooit zo ver gekomen. In het begin van ons huwelijk was ik veel alleen met twee kleine kinderen, mijn man had een topfunctie in het bedrijfsleven en reisde de hele wereld over. Als hij thuiskwam luisterde ik naar zijn verhalen, want wat hij meemaakte was in mijn ogen duizendmaal interessanter dan het gehannes met luiers en ruziënde peuters waar ikzelf de hele dag mee te maken had. Hij vroeg wel hoe gaat het, hoe was jouw week, aan hem lag het niet. Ik was het zelf die me ondergeschikt maakte. Hij kwam op plekken waar ik nooit was geweest en begeleidde internationale fusies, en ik stond op een schoolplein, in het beste geval. Dat vage besef van minder ertoe doen, begon na een tijdje te knagen en borrelde als chagrijn en bitse opmerkingen naar boven. Ik vond het beangstigend te merken hoe razendsnel je van intense saamhorigheid twee losse eenheden kunt worden, soms binnen de tijdspanne van een dag. En de liefde zelf had er niets mee van doen. Die wilde wel stromen, wij zelf wierpen onnadenkend de dammen op omdat we meenden dat liefde een constante was die onze zorg niet nodig had.

Op dat moment gingen we ieder een andere kant op, twee mensen op een splitsing in de weg, de een naar rechts, de ander naar links. Na een paar maanden nam ik een besluit: voortaan zouden we als hij thuiskwam eerst gewoon gezellig wat babbelen en vrijen, maar later in het weekend zouden we een uur plannen om ook de minder leuke dingen te bespreken. Dat waren de uren waarin ik vertelde dat ik het soms lastig vond om de buren met zijn allen te zien barbecueën op een zomerdag en dat ik dan alleen met de kinderen zat. De momenten waarop ik zei dat ik soms gek werd van die kibbelende kleintjes. En alleen al het zeggen wat me dwarszat, het simpele delen van kleinigheden, was genoeg om de irritaties te laten verdwijnen. Over jezelf zeggen dat je al meer dan dertig jaar een goed huwelijk hebt, roept bij anderen ongeloof op. Onder vriendinnen ben je geloofwaardiger als je klaagt over je man. Maar toch, ook al weet ik dat je mazzel moet hebben om een leukerd te treffen die ook bereid is tot denken, merkte ik dat we zelf veel meer in de hand hadden dan we dachten en dat onze relatie met wilskracht en gedrevenheid te beïnvloeden is. Kiezen voor je beider geluk betekent soms kiezen tegen conventies. Mijn man komt uit een ander milieu dan ik, hij is geboren in een traditioneel gezin waar men hecht aan het vieren van verjaardagen, aan het gedag zeggen voor je met vakantie gaat en als je terug bent nog een keer. Ik verloor mijn vader toen ik 10 was, van mijn moeder kreeg ik alle warmte en vrijheid die ik nodig had, en die vrijheid heb ik bewaakt toen we trouwden. Waarom zou je na een hele week werken, je weekend ook nog eens vullen met verplichtingen? Ik ben liever gewoon bij hem. Ieder leven kent jaren waarin je gek wordt van alles wat moet, dan is het fijn om in het weekend niks te hoeven. Maar die mentaliteit riep bij anderen weerstand en onbegrip op. We zijn er vrienden door verloren en ook met zijn ouders hebben we nauwelijks meer contact. De vrienden die overbleven vinden het prima, en zeggen: we geven een feestje, maar we kennen jullie, geen probleem als je overslaat.

Ik denk dat het huwelijk dit is: elkaar voortdurend peilen, in de gaten houden, je realiseren dat je lief een ander is dan bijvoorbeeld tien jaar geleden, met andere behoeften, andere wensen, en steeds voor alles de keuze maken voor elkaar. Ik heb regelmatig momenten gehad dat ik de irritaties, symptomen van frustratie, voelde opkomen en riep: ho stop, dit wil ik niet, ik wil een nieuwe start. Jaren geleden kreeg mijn man een nieuwe baan bij een multinational. Ik was zes maanden zwanger, we verhuisden naar een oud huis met veel potentie maar ik zag eigenlijk alleen maar hoe vies het er was. Op een dag kreeg ik voortijdige weeën. Ik had nog een kleintje, hoe moest ik dat doen, rust houden met een man altijd op reis? Toen zei hij: die baan was een mooie kans, maar ik kies nu voor jou. Dat zijn werkgever vervolgens zei: nee je blijft gewoon bij ons, maar dan in Nederland en we schoppen je iedere dag om half vier naar huis om voor je vrouw te zorgen, was een geluk, maar niet iets waar we van tevoren op hadden kunnen rekenen.

Nu zijn alle kinderen groot, volgend jaar gaat de jongste de deur uit. Ik verheug me erop straks weer in alle kamers te kunnen vrijen, net als toen we jong waren. Seks is altijd belangrijk gebleven, het spoelt scherpe randjes zacht en glad. Seks en aandacht daarop overleeft liefde. Gisteren kwam ik in het aardedonker thuis en zag dat mijn man met een koddig lampje op zijn hoofd de sproei-installatie aan het repareren was, zoals ik hem had gevraagd. Toen het klaar was, zei hij: ga je nog wel even van dichtbij kijken? Dat deed ik, en daarna gingen we zitten en keken samen nog even naar die vredige waterwaaier achter in de tuin.’

Om herkenning te voorkomen is de naam Veronique gefingeerd. Ook enkele omstandigheden zijn gewijzigd. Ook geïnterviewd worden? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl. Ook voor deelname aan onze podcast ‘Van twee kanten’, waarin geliefden elk over (een speciale gebeurtenis in) hun relatie vertellen kunt u naar dit adres mailen.

Meer over