Golden Hour is een bijna volmaakt popalbum, vol excellent gezongen liedjes

Golden hourBeeld kacey

Ze leek voorbestemd om tot de nieuwe countrykoningin van Nashville te worden gekroond. Maar Kacey Musgraves (29) laat op haar nieuwe album Golden Hour horen dat ze nog grotere plannen heeft. Op haar vorige platen Same Trailer Different Park (2013) en Pageant Material (2015) waren banjo en pedalsteel nog traditioneel naar voren gemixt en zong Musgraves al even traditiegetrouw over de huiselijke sores waar ze in Nashville kennelijk nooit meer van af willen.

Maar op Golden Hour kijkt Mushgraves verder en verkiest ze een wereldser geluid: ze zwelgt in luchtige poparrangementen waarin de banjo hulp krijgt van vocoders en synthesizers. Dat is niet zonder risico. In High Horse denk je even een door de filterdisco gestuurd nummer van Daft Punk te horen, waarin Musgraves haar stem door Auto-Tune laat vervormen.

Maar het blijkt een van de sterkste liedjes op Golden Hour, juist door die spanning tussen elektronica en de ­volstrekt naturel klinkende stem. Zo speelt Musgraves knap met de tegenstelling tussen traditioneel en futuristisch (Oh, What A World), terwijl de kracht van de liedjes maakt dat alle productionele foefjes pas in tweede ­instantie opvallen.

Want allereerst is er die prachtige, donzige stem vol empathie, die eerder aan Suzanne Vega herinnert dan aan Dolly Parton. Altijd ingetogen, warm en zonder effeftbejag, waardoor bijna alle liedjes zich meteen in je geheugen nestelen.

Alles klinkt aangenaam vertrouwd op Golden Hour; een bijna volmaakt ­popalbum vol excellent gezongen liedjes.

Golden Hour (****)

Pop, Kacey Musgraves, MCA/Universal

Meer over