Zweet, willen we horen!

Nooit te onderschatten: de impact van muziek op beeld en woord. Filmregisseurs en documentairemakers weten er alles van. Laat een registratie zien van president Bush die zonder begeleiding het Amerikaanse volk toespreekt over de noodzaak van de oorlog in Irak, en het is nog voor zoete koek te slikken....

Zelfs terloops is er invloed. Tussen de NOS Journaals overdag wordt eenselectie van Teletekst uitgezonden. Neem ze eerst geluidloos tot u, endaarna met de volumeknop open.

Tegenwoordig monteert de NOS er melancholische klanken bij. Classicultra light. Een weemoedig strijkje, een ijle piano, een druppelharpje, eenhobo gevuld met traanvocht. Je beseft: er is veel leed. Zelfs meldingen vande gestaag stijgende AEX stemmen niet vrolijk.

Zeker bij sportregistraties zijn de gevolgen van muzikale omlijstingfenomenaal. Een slalom van de Barcelona-ster Ronaldinho wordt ballet alser violen onder staan (wel het beeld in slomo, natuurlijk), verdedigers dietevergeefs aan de noodrem trekken, veranderen in stervende zwanen.

Het luistert wel nauw. Als afsluiter van de Champions League wordenhoogtepunten van de vaak langdradige voetbalwedstrijden snel achter elkaarvertoond, waardoor de kijker alsnog de illusie krijgt dat hij naaradembenemende confrontaties heeft zitten kijken. Dat werkt extra goed incombinatie met heftige rock. Beukende drums, gitaarmuren. Onlangs gebruiktede NOS de lichtvoetige funk van Jamiroquai. Slap gedoe, ineens. De kokettedanspasjes van zanger Jay Kay dringen zich op en ondermijnen de stoerheidop de grasmat. Zweet, wil je horen.

De VRT maakte het laatst te bont. Een terugblik op de triomftochten hetafgelopen jaar van de Vlaamse wielerheld Tom Boonen werd rijkelijkversierd: van het Adagio for strings van Samuel Barber (Parijs-Nice in desneeuw) tot het fameuze basloopje in Seven Nation Army van The WhiteStripes (aanloop naar de beslissende demarrage in de Ronde van Vlaanderen).De arme Boonen werd ermee in mootjes gehakt.

Er is al enige tijd een nieuw experiment gaande. Of nieuw: het is meereen terugkeer naar de tijd van de stomme film, met begeleidende orkestenin de bioscoop. Het tv-programma Holland Sport van de VPRO heeft een bandjein de studio. Gitaar, bas, drum. Intro en outro liggen vast, net als desurfrockabilly tijdens de wielerwedstrijd tussen gasten. Maar lopen erbeelden, of begint presentator Matthijs van Nieuwkerk aan een voordracht,dan mag het trio proberen een sfeertje te bouwen. Met echo, met bottleneck,met brushes op de snare. Een enkele keer klinkt een orgeltje.

Werkt het? De band is tamelijk terughoudend. Dan hoor je het spelnauwelijks en domineren beeld en woord. De charme van herkenning ontbreekt.Maar daar staat weer het aftasten tegenover. Je neemt spanning waar. Hoeverzullen ze gaan? Zo heeft muziek de gedaante van de sport aangenomen. Daarlukt het gelukkig ook niet altijd.

Donderdag 29 december treffen zes wereldkampioenen uit Nederland elkaarin een speciale Holland Sport. Muziek: Ocobar. Live!

Rob Gollin

Meer over