Zwaar op de hand wordt The Epic nooit

Een plaat die zowel de jazz- als de popwereld even lekker opschudt, die hebben we lang niet gehoord. Of een plaat waar je vanaf de eerste tot de laatste tonen met open mond naar luistert om jezelf vervolgens af te vragen: heb ik gedroomd, of is dit echt?

Gijsbert Kamer
Kamasi Washington, 2015. Beeld NYT
Kamasi Washington, 2015.Beeld NYT

The Epic van de 32-jarige tenorsaxofonist Kamasi Washington is zo'n plaat. De driedubbel-cd duurt drie uur, een flink stuk jazzgeschiedenis wordt erop overhoop gehaald, maar het gebeurt met zo veel flair en brutaliteit dat je ook nog eens het idee hebt naar iets compleet nieuws te hebben geluisterd.

The Epic komt overigens niet via de gebruikelijke jazzkanalen tot ons. Kamasi Washington heeft vanuit zijn woonplaats Los Angeles weliswaar al een behoorlijk cv als begeleider van onder anderen Stanley Clarke, Chaka Khan en Snoop Dogg opgebouwd. Ook bracht hij in 2004 als onderdeel van de band Young Jazz Giants al eerder een plaat uit. Maar zijn naam begon eind vorig jaar pas echt op te vallen, dankzij zijn bijdragen aan het album You're Dead van Flying Lotus, pionier in de elektronische muziek. Daar kwamen een paar maanden later nog zijn compositorische- en sax-bijdragen aan het alom bejubelde nieuwe album van Kendrick Lamar bij.

Geen onbekende

In de beter geïnformeerde popkringen was de naam Kamasi Washington dus geen onbekende meer. The Epic verschijnt ook op Brainfeeder, het label van Flying Lotus, en niet op een gespecialiseerd jazzlabel. Maar wie er hoopt op het album verwijzingen naar hiphop of elektronica terug te horen, zal teleurgesteld worden.

The Epic is bovenal een jazzalbum, maar wel een waarop echt alles uit de kast wordt getrokken. Washingtons eigen spel lijkt vooral beïnvloed door dat van John Coltrane en Pharoah Sanders, maar zijn bevlogen soli staan voortdurend ingebed tussen orkestraal geweld van zijn eigen tienkoppige band, een koor en soms 32 strijkers.

Niet echt nieuw, Donald Byrd experimenteerde al met koren op zijn baanbrekende album A New Perspective (1963), maar het grootse geluid is wel heel fris. En die herkenning wordt al snel deel van de feestvreugde die gaandeweg bezit van je neemt. In veel nummers denk je thema's van klassieke jazzplaten terug te horen. Coltrane, Miles Davis, Weather Report en Charles Mingus komen voorbij, maar Washinton geeft er met zijn enorme band steeds een ferme draai aan. Zwaar op de hand wordt het nooit. Er zijn met de souljazznummers, gezongen door Patrice Quinn, genoeg rustpuntjes ingebouwd. Het geluid blijft organisch en de muziek minder in zijn geheel verbluffend toegankelijk. Hier is zowel de jazz als de popwereld nog lang niet klaar mee.

Meer over