Zorgende Britse mannen bestaan alleen in boeken

En daar ga ik weer, een vouwtas met pakken over mijn schouder en een koffer op wieltjes aan de hand naar het volgende Londense adres voor een paar dagen....

Lucas van Grinsven

In de metro natuurlijk, bovenin de dubbeldekker, in de trein. Ook thuis heb ik veel meer leestijd. Koken, afwassen en andere huishoudelijke onzin doe ik bijna niet. En ik houd het hier nog steeds geen avond uit voor de buis.

Al met al moet ik heel wat uren hebben vrijgemaakt, want iedere drie dagen ben ik op zoek naar een filiaal van Book etc, mijn favoriete keten waar het winkelpersoneel zelf recensies schrijft (die ik overigens niet vertrouw). Daarmee lig ik zelfs boven het gemiddelde van een boek per week, het aanbevolen tempo dat nogal wat Britten proberen aan te houden.

In de boekenkasten van mijn tijdelijke adressen zijn enkele constanten. Stephen Fry's The Liar ontbreekt zelden. Nick Hornby's About a Boy is altijd stukgelezen en in huizen met mannelijke hoofdbewoners duikt tegenwoordig ook Man and Boy op, het sentimentele vader-op-zoon-verslag van Tony Parsons dat volgens mijn vriend Nick die het kan weten zwaar autobiografisch is.

Vrouwen komen er in dat boek bekaaid vanaf, maar dat is een afspiegeling van het ware leven. Waar je in Nederland nog weleens een poging ziet de taken te verdelen , daar lijkt de Britse echtgenoot niet eens te weten waar de luiers liggen. Hardwerkende en kinderloze Sam vertelde me laatst hoe zij en haar vriendinnen de kinderwens voor zich uitschuiven wegens gebrek aan kokende, laat staan zorgende vaders, en omdat parttime werken onmogelijk is. Kinderopvang schijnt peperduur te zijn en sluit halverwege de namiddag. Taakverdeling in het huishouden heeft geldkwesties verdrongen als voornaamste reden voor echtelijke ruzies, meende ze te weten. En dan komt ene Parsons, die zijns ondanks een paar maanden voor zijn 6-jarige zoontje moet zorgen, en die houdt er een bestseller aan over.

Life is not fair.

Meer over