Zomerstagiair

Fractievoorzitters als zomerstagiair aan de slag bij EénVandaag. Iemand verzint het en hoe leuk het ook allemaal bedoeld is, toch is het verkeerd....

Bor Beekman a.i.

Reces is reces – ook op televisie. Femke, Geert, Alexander en de rest moeten nu eindelijk even het land uit, en zeker niet het land in – ook niet voorzien van cameraploeg en microfoon. Dat is beter voor hen en ook beter voor ons.

Gisteravond was de stage van Jan Marijnissen gepland, maar die had vanwege zijn hernia Kamerlid Agnes Kant afgevaardigd. Een natuurtalent, besloot de voice-over van EénVandaag. Dat moest wel ironie zijn, want Kant wist de toch al niet geringe houterigheid van de dagelijkse EénVandaag-presentatie moeiteloos te overtreffen.

Haar reportage betrof kleinschalige buurtzorg – probeer er ook maar eens tegen te zijn. Een bejaarde dame in rolstoel riep twee keer: ‘dat ik dit nog mag beleven’, opdat ook de laatste twijfelende kijker inzag dat het echt heus wel goed zat met die kleinschalige buurtzorg. En oh ja: het bestond pas in vijf buurten, terwijl het volgens Kant geschikt was voor alle buurten. Of iemand dat even kan oppikken.

Het staartje van de EénVandaag-uitzending bood nog een zomerserie: de Beeldcanon. Een soort vlot gemonteerde mini-Zomergasten, waarin erkende ‘beeld-experts’ hun topdrie van favoriete televisiefragmenten tonen, en waaruit ze er vervolgens eentje mogen nomineren voor de canon.

Maandag startte de 30-delige itemreeks en nomineerde nieuwslezeres Sacha de Boer ontploffend Enschede. Een dag later koos schrijver Martin Bril het een-tweetje tussen generaal Mladic en overste Karremans. Bril, de boel van commentaar voorziend: ‘Hier zie je wat een lullig en beleefd volkje we zijn. Hoe we daar staan met die hangschouders en die druipsnor en dan zeggen: don’t shoot the pianoplayer. Echt heel zielig.’

Woensdagavond schoof Erik Kessels aan, reclamegoeroe van bureau KesselsKramer. Als halve kunstenaar kon hij natuurlijk niet met gedateerde journaalbeelden komen aanzetten. Kessels nomineerde beeldmateriaal van een konijn dat dingen op zijn kop kon balanceren; toiletrollen, blikjes, noem maar op.

‘Dit is echt grote kunst’, zei Kessels.

Mocht u nu plots heel enthousiast raken: het konijn kwam uit Japan en is helaas al overleden. Maar we hebben de beelden nog.

Meer over