Tv-recensieHaroon Ali

Zolang het niet mag, reizen we in gedachten naar oases in de Oriënt

. Beeld null
.

De afgelopen weken heb ik de term armchair travel al een paar keer horen vallen, reizen naar verre oorden zonder je huis te verlaten. Het klinkt aanlokkelijk en deprimerend tegelijk. Tot voor kort schreef ik geregeld reisreportages en bezocht dus alle uithoeken van deze prachtige wereld. Maar we mogen het land niet uit, misschien wel tot eind dit jaar. Dus zijn veel media voorlopig gestopt met het publiceren van reisverhalen, ook de Volkskrant. Mensen kunnen niet op vakantie, dus willen ze er ook niet over lezen, is de gedachte.

Dat kun je je ook afvragen bij reisprogramma’s, de visuele hoogstandjes van de publieke omroep. Floortje Dessing ging eerst naar het einde van de wereld, maar blijft nu hier, op zoek naar mensen die ons inspireren in eigen land. Toch zijn er voor de coronacrisis nog wat reisseries opgenomen, die nu pas op tv komen, zoals Oases in de Oriënt van Kefah Allush, sinds woensdag te zien bij de EO op NPO 2. De reacties op sociale media waren lovend en er keken ruim een half miljoen mensen. Kennelijk willen Nederlanders die geen kant op kunnen nog steeds wegdromen bij bijzondere plekken.

Kefah Allush in 'Oases in de Oriënt'. Beeld null
Kefah Allush in 'Oases in de Oriënt'.

De eerste bestemming van Allush spreekt tot de verbeelding. Hij gaat naar het eiland Socotra, 240 kilometer van de kust van Somalië, al hoort het bij het verder gelegen Jemen. Dat is al vrij bizar, want in Jemen woedt al vijf jaar een hevige burgeroorlog waarvan op Socotra niks te merken is. Allush rijdt over het adembenemend mooie, desolate eiland met felgroene plateaus, uitgestrekte zandvlakten, wegen die rivieren kruisen en buitenaards ogende drakenbloedbomen, die de vorm hebben van een paraplu. En dan, in the middle of nowhere, rijdt een ijscowagen voorbij.

Allush kletst joviaal met de eilandbewoners – in vloeiend Arabisch, want hij heeft zelf Palestijnse wortels – onder wie een man die in een grot woont. Hij had twaalf kinderen, maar zes van hen zijn overleden, de meesten vlak na de geboorte. ‘Dat is Allah’s wil’, zegt hij nonchalant en loopt richting de zee, waar hij Allush een opgeblazen kogelvis laat zien. Ook praat Allush met een jongen die zeven broers en drie zussen heeft, over zijn dromen. Die zijn overzichtelijk: hij wil leraar worden in het dorp, want er is een tekort. Het zijn alledaagse gesprekjes die veel zeggen over de ziel van het eiland.

De gevierde programmamaker heeft al vele reisseries gemaakt en won vorig jaar de Sonja Barend Award voor zijn interview met ex-commandant Peter van Uhm, over zijn in Uruzgan gesneuvelde zoon. Ook in Oases in de Oriënt toont Allush zijn oprechte empathie en verwondering. Het voelt bijna alsof je mét hem een visje grillt boven een kampvuur, terwijl de zon ondergaat. Leunstoelreizen laat ons dromen van een wereld na corona. Reisverhalen benadrukken niet het gemis, maar prikkelen juist een gevangen brein.

Interview met Kefah Allush
‘Ik ben niet helemaal zoals Palestijnen zijn. Ik ben niet helemaal zoals de Nederlanders zijn. Het maakt dat je je nooit verbonden voelt. En dat ik daarom een bovengemiddelde belangstelling heb voor contact maken.’

Meer over