Zoektocht naar uithoeken van dance

5 Days Off..

AMSTERDAM Een doffe slag op een snaredrum knalt rond middernacht door de Amsterdamse popzaal Paradiso. Een roffel gaat langzaam over in een opzwepende groove, waarmee het concert van de Amerikaanse funkband !!! is begonnen.

Het is een typerende opening van 5 Days Off. Voor virtuoze solo’s of diepzinnige tekstdichterij hoef je niet naar Paradiso of de Melkweg, de locaties van het festival. Het is de pulserende groove die de bezoekers de komende vijf nachten door gaat slepen. 5 Days Off is het Amsterdamse kleine broertje van het Gentse 10 Days Off, een van de belangrijkste festivals voor elektronische dansmuziek.

De Amerikaanse band !!! (spreek uit: chk chk chk) bewijst woensdagnacht dat spannende en opzwepende dance allang niet meer uit computers en samplers komt. Zo ongeveer het enige elektronische aan !!! zijn de stekker van de gitaarversterkers en microfoons.

In lange jamsessies waaieren de nummers uit tot ritmische soundscapes – zelfs de krassende gitaren staan in dienst van de groove. Alleen messcherpe breaks en catchy refreinen houden de boel bij elkaar, waardoor deze punkfunk verwant is aan de psychedelische funk van George Clinton.

Tegelijkertijd bewijst het electro-duo Comtron in de bovenzaal van Paradiso dat ook muziek van knoppendraaiers achter een stapel elektronica funky kan klinken. Al moet worden vermeld dat veel van die apparatuur analoog is, wat vooral een déjà vu oproept van verlichte dansvloeren, schoudervullingen en andere trends uit de ‘eighties’. Comtron, een project van de Amsterdamse producer Bastian, maakt ook funk, maar dan geïnspireerd op die andere zwarte apostel van de funk, Prince.

Amper onderweg en de toon lijkt gezet voor de komende nachten: alle uithoeken van dance worden verkend. Strikt genomen was het festival woensdagavond al begonnen met een optreden van het Franse houseduo Daft Punk in de Heineken Music Hall. Of de twee gehelmde mannetjes, verschanst in hun spectaculair oplichtende piramide, nou werkelijk Thomas Bangalter en Guy Manuel de Homem-Christo waren, of twee lokale uitzendkrachten, het feestje was er niet minder geslaagd om. Hoewel het duo zich de laatste jaren meer met film (Electroma) bezig heeft gehouden dan met muziek, is, zo bleek in Amsterdam, Daft Punk in Nederland nog minstens zo populair als Engelse stijlgenoten als Basement Jaxx en The Chemical Brothers.

Met die Engelse duo’s heeft Daft Punk gemeen dat hun optredens geen pure house-sets zijn, maar een soort eclectische popvoorstellingen. Voor de huidige tournee fröbelden ze een muzikale lappendeken in elkaar: tracks van alle albums werden op soms onnavolgbare wijze vervlochten tot wat je een soort elektronische medleys zou kunnen noemen.

In de opening klonk Daft Punk nog vrij droog en minimalistisch, als een soort eigentijds Kraftwerk, om vervolgens toe te werken naar de dampende feestdisco waarmee een vol decennium geleden de doorbraak werd geforceerd. En geen flauwe grappen: de twee Star Wars-figuurtjes waren heus wel de echte Bangalter en De Homem-Christo, die voor de visueel spectaculaire toegift in lichtgevende uitrustingen hun piramide verlieten.

Hoe invloedrijk deze band is geweest, blijkt later die nacht in de Melkweg, waar het Franse label Ed Banger zich presenteert. Het duo Digitalism speelt beukende discohouse doorspekt met de gierende synthesizers die inmiddels het kenmerk zijn van electroclash. Dat eigentijdse stempel wordt dan ook op de muziek van Digitalism gedrukt, maar feitelijk is dit duo niets meer dan de kleine neefjes van Daft Punk.

Groter zijn de tegenstellingen tussen Melkweg en Paradiso op donderdag. De Melkweg is deze avond geheel in Londense sferen, met een wervelend optreden van rapper Dizzee Rascal, wiens grime live compacter klinkt dan op plaat. Hetzelfde geldt voor de dubstep van Kode 9 & Spaceape, die live de roots dieper in 2 step en drum ’n’ bass heeft dan in dub. Al blijven de danspassen voornamelijk beperkt tot zwaar met het hoofd knikken.

Bijna tegelijkertijd gaan aan de andere kant van het Leidseplein de handjes de lucht in op de minimal van het laptopsextet Amsterdam 661 met jonge minimalproducers als Lauhaus, David Labeij en Boris Werner, onder de bezielende leiding van housegoeroe Gert van Veen (Quazar). Op papier mag zo’n digitale jamsessie dan verfrissend ogen, de minimale house klinkt verre van origineel.

De overdaad aan keuzes is een aangenaam luxe probleem van 5 Days Off. Een programma van vijf nachten verdeeld over twee clubs met elk twee zalen betekent twintig podia – daar kan ook geen enkel ander dancefestival aan tippen.

Soms zou je er ook slapeloze nachten van krijgen. Want wat zondag te doen bijvoorbeeld: wordt het minimal-dj Michael Mayer en electro-diva Miss Kitten in de Melkweg, of toch de duistere minimal van Trentemoller, afgetopt met de warme deep house van Âme? Eén geluk: slapeloze nachten hebben de bezoekers toch al.

Jeroen Junte

Menno Pot

Meer over